Zoals afgelopen donderdag.

Mijn laatste werkdag van de week. De dag vóór mijn verjaardag.

Ik liep, zoals elke morgen als ik naar mijn werk moet, de garage in rond tien voor acht.

Wij hebben een parkeergarage in de kelder van ons appartementencomplex.

Daar kun je je auto parkeren.

Erg handig, veilig én vooral fijn als het (zoals vandaag) gevroren heeft.

Mijn autoruiten krabben doe ik al jaren niet meer. Wat een luxe!

Ik stapte in en startte de auto.

Het klonk alsof mijn deur niet goed dicht was, of de kofferbak niet gesloten was.

Ik stapte uit en voelde aan de kofferbak. Niets te zien.

Ik stapte weer in en startte de auto. In z'n achteruit en ik reed de garage uit.

En toen ik de helling van de garage opreed merkte ik het.

Ik hoorde glasscherven schuiven over de achterbank en voelde vanuit rechtsachter de wind in mijn nek.

Bovenaan de helling stopte ik en keek naar achteren.

*VLOEKTE TOEN HEEL HARD en niet zoals een net meisje als ik normaal doet*

Vieze, vuile.... !!!!!!

Ruitje ingetikt.

Niets weg overigens.

Nou, ik kan je zeggen, dan prikken de tranen dus écht wel in m'n ogen hoor.

Ik reed meteen richting mijn ouderlijk huis, aangezien lief al op zijn werk was.

Het regende heel hard en voelde dan ook de druppels naar binnen komen.

Een soort van cabrio gevoel, maar dan anders.

Bij mijn ouders thuis heb ik eerst nogmaals alles bij elkaar gevloekt en ben meteen alles gaan regelen wat hierbij komt kijken.

En nu snap ik het. Het gevoel als iemand aan jouw spullen heeft gezeten.

Maar ook, dat je denkt dat je auto veilig binnen staat en er tóch mensen zijn die daar binnen komen en niets te zoeken hebben.

Behalve het gedoe, maakt het me ook gewoon een beetje nerveus.

Ik moet er niet aan denken dat ik bij de 'daad' was uitgekomen en ik het gezien had.

Lang verhaal kort; het ruitje werd vandaag gemaakt door Mister Carglass himself.

Hah!

Hij ja, uit deze reclame:

 

 

"Ja, ik ben die man uit de reclame ja", zei hij nog toen ik hem íets te lang aankeek.

 

Hier staat ie.

Ja echt. Het is 'm.

 

 

 

 

Mijn moeder toen ze net zo oud was dan ik vandaag geworden ben; 32 jaar.

Ik was 2 jaar op deze foto.

En ik zie het wel.

De neus.

De mond.

Blijft leuk... foto's van vroeger.

 

 

 

Happy birthday to me!

 

Ik doe er geen ene flikker meer mee en krijg er de laatste tijd ook alleen maar spam op binnen.

Ik Twitter, Facebook en log zo nu en dan en ik moet zeggen, dat ik dit trio aan Social Media wel even genoeg vind.

Over Google Plus hoor ik niemand en Foursquare is gewoon niet zo interessant voor mij als Roermondenaar.

Voor de Foursquare-nitwits:

Foursquare is een web- en mobiele applicatie. Het biedt de mogelijkheid om vrienden te updaten over je locatie. Wanneer je incheckt op locaties, verdien je hiermee punten.

Je kunt deze zogenaamde check ins delen met de wereld via Twitter, Facebook of een combinatie daarvan.

Maar.

Het 'leuke' hieraan is ook nog eens, dat er steden zijn die acties aan een check-in hangen.

Als je bijvoorbeeld bovenaan de lijst staat als meest ingecheckte, krijg je bijvoorbeeld korting op teenoftander in die kroeg, restaurant, kledingzaak etc.

Maar zover zijn ze in Midden-Limburg nog niet. Jammer, want het is best een leuk spelletje, als je er iets mee kunt.

En van korting houden we tenslotte allemaal.

Maar goed.

Hyves account is weg. Klaar mee.

Volgende op de lijst van deze Blue Monday was het weekmenu.

Ik begon, toen ik er voor het eerst over hoorde een beetje te hyperventileren.

Het idee dat je voor een hele week al gaat verzinnen wat je eet, kon er bij mij niet in.

Letterlijk én figuurlijk.

Maar, ik vind, als je het niet probeert kun je er ook niks over zeggen.

En dus deden wij een poging.

Blij verrast was ik toen ik merkte dat het behoorlijk goed werkt voor ons.

We verzinnen tenslotte alleen maar gerechten die wij lekker vinden en het is ook gewoon relaxed om er niet meer elke dag over na te moeten denken.

We hebben zo'n 6 gerechten voor die week (er is altijd wel 1 dag dat we iets halen of ergens eten) en daar kunnen we best mee schuiven.

En de meest belangrijke reden: we kopen geen onnodige dingen meer en alles wordt gebruikt die week. Het scheelt gewoon geld.

En dat is áltijd goed! Toch?

Oh en als u nog wat inspiratie nodig heeft voor úw weekmenu? Wij eten deze week:

 

Maandag: tomatensoep en brood; want sport-avond

Dinsdag: omelet met verse spinazie, geroosterde paprika, aardappel en Philedelphia

Woensdag: diepvries restjes (in ons geval chili concarne) want ook sport-avond

Donderdag: pastataart met pancetta en gehakt uit de oven en een salade erbij

Vrijdag: ben ik jarig, dus ik laat me *hint* verrassen

Zaterdag: ben ik in Utrecht en dus kook ik niet

Zondag: laten we altijd open omdat we dan ook niet weten waar we uithangen

 

Ziet u hoe handig zo'n lijstje is? ;-)

Oh en inspiratie is altijd welkom Alvast voor de week erna.

Dank u.

Eens kijken wat ik nog meer kan gaan doen op deze Blauwe Maandag.  

Oh.  

Werken.
Welja.

 

 

De wekker gaat.

Langzaam word ik wakker en stap uit bed.

Ik doe de ramen open van onze slaapkamer.

Een licht briesje waait door mijn verwarde haren en ik haal eens even diep adem.

Heerlijk om zo je dag te beginnen!

Een uur geleden was ik al een beetje wakker geworden van de fluitende vogeltjes die een onderonsje in de grote boom in onze straat hadden.

Ik zou best wel eens willen weten waar ze het over hebben samen.

Over waar ze vandaag een badje gaan nemen? Waar de beste wormpjes te 'vangen' zijn?

Ik loop op mijn blote voeten richting badkamer en doe mijn haren in een knot.

Even een plens koud water in mijn gezicht en dan richting de keuken om een lekkere cappuccino voor ons maken.

De radio staat al aan.

Vrolijke deuntjes schallen door de woonkamer en ik word nog vrolijker dan ik al was.

Mmmm, ik ruik geroosterd brood.

Lief heeft al wat eitjes gekookt en staat nu verse jusd'orange te maken.

Terwijl ik de gordijnen open maak, schijnt de zon in m'n ogen.

Ik open de tuindeuren en pak de kussens die ik in de tuinstoelen leg.

Met mijn blote voeten maak ik een klein rondje door de tuin. Zó lekker, dat vochtige gras tussen je tenen!

Ondertussen pluk ik wat bloemetjes en pak in de garage een leuke vaas om ze in te zetten.

Ik rek me nog even goed uit en als ik me omdraai zie ik dat de tafel op het terras is gedekt.

We kunnen samen lekker gaan ontbijten.

Samen ploffen we neer op de stoelen en proosten met onze cappuccino op een heerlijke nieuwe dag.

 

Zoiets.

Zo ongeveer dwaalden mijn gedachten gisteravond tussen zeven en acht tijdens de spinningles af.

Wat een rondje Funda'en al niet teweeg kan brengen.

 

 

Nou, nou... meneer Zaagmans heeft 't 'm wéér geflikt hoor!

De week is door midden.

Oh wacht. Dat geldt voor mij al op dinsdagavond.

Dus wat wazel ik nou eigenlijk.

 

Maar ik heb dus een leuke app gedowload voor mijn iPhone.

Een dromengids-app.

Aangezien ik bíjna elke morgen nog weet wat ik die afgelopen nacht gedroomd heb, maar ik de betekenis er nooit van weet, leek me dit wel geinig.

Nu droomde ik vannacht over de vastelaovend én over een of ander strand. Het was lekker weer én carnaval (voor de Hollanders) tegelijk.

Best gek, aangezien de drie dolle dagen altijd in de winter plaatsvinden.

Er kwamen veel bekenden in mijn droom voor. Mensen die ik in mijn dagelijks leven ook regelmatig zie. Iedereen was bezig met zich klaarmaken voor het spektakel en zag er op zijn/haar mooist uit.

Ik kreeg echter geen contact met iemand.

Iedereen liep langs me heen alsof ze heel druk waren en geen tijd voor me hadden.

En dat vond ik niet eens erg. Vond het wel lekker om alles van een afstandje te kunnen observeren en mijn eigen gang te gaan.

Maar lief deed dat ook.

En dát vond ik gek.

Ik had het in eerste instantie niet eens door. Kletste tegen hem zoals ik altijd doe, en hij gaf ook antwoord. Wel een beetje vreemde antwoorden.

En wat bleek, hij praatte niet tegen mij, maar tegen iemand anders.

Alsof ie door me heen naar iemand anders keek.

Uiteindelijk besefte ik dat niemand me zag. En hoezeer ik ook probeerde, ik kreeg geen contact.

Tot hij me opeens in mijn ogen aan keek en heel zacht zei "het hoeft niet meer, ik ben al lang weg".

En wat dan zo typisch is, is dat dan ook de wekker gaat.

Precíes op dát moment! Misschien vind ik dat nog wel veel interessanter dan de droom an Sich.

Hoe weet zo'n droom, dat ie dan zo moet eindigen omdat de wekker zal aflopen?

Hmm.

 

Ik droom overigens heel vaak iets in deze strekking.

En wat mijn Droomgids-app hierover zegt?

 

 

Allemaal heel logisch en écht niets nieuws wat ik hier las, maar wél weer confronterend.

Net zoals die droom.

 

 

Terwijl ik nog maar eens mijn keel schraap, bijna stik in dat slijm in diezelfde keel, naar de wolken kijk die als een gék voorbij komen en nog maar eens een slok van mijn zoethoutthee neem, verheug ik me op vanavond.

Oh en ik werk ook nog een beetje.

Ik ben bezig met een grote compilatie van allerlei foto's van een proces in een drukkerij en ... *gaap* Boring!

Maar, ik moet zeggen, het lukt me allemaal vrij aardig.

Photoshop is my best friend de laatste dagen en het begint er heel mooi uit te zien.

Ik sta soms best versteld van wat ik kan.

Ja, een schouderklopje zo nu en dan mag best!

Want toen ik aan deze opdracht begon en de klant aan het uitleggen was wat ie allemaal wilde, zag ik het niet zo 1-2-3 gebeuren. Maar, heel wat uurtjes later... enfin.

Vanavond lekker sushi eten met mijn vriendin N.

Ik moest van de week nog denken aan hoe lang wij elkaar al kennen.

En hoe anders wij toen waren.

Zij meer dan ik.

Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik haar voor het eerst zag.

De eerste schooldag op het Grafisch Lyceum in Eindhoven. We waren 17 of 18. Ik geloof 18.

En daar zat zij, in dezelfde klas.

Met haar blonde lange haren in allemaal kleine vlechtjes, ingevlochten.

Beetje gangsta-style. En zo was ze stiekem ook wel een klein beetje.

Dus totaal niet zoals ik was en ben. En vanaf dag 1 hadden wij een klik.

We werden vriendinnen en hadden de grootste lol samen.

Vanaf 'smorgens dat we elkaar op het station zagen en de trein in stapten richting Eindhoven tot in het weekend als we op stap gingen.

Vage feestjes van klasgenootjes (ik herinner me een keer dat we in de keuken stonden en er iemand in de gang stond vuur te spuwen), vrijdagmiddagse kroeg-bezoekjes aan Stratumseind, weekendjes Amsterdam, shoppen en gewoon samen leuke dingen doen.

We hadden nog een paar vrienden om ons heen tijdens onze studie, maar zodra wij ons diploma op zak hadden, verdwenen ze uit beeld.

Maar wij bleven.

Allebei inmiddels gesetteld en bezig met nieuwe toekomstplannen.

Bijna 14 jaar ken ik haar en ben blij dat zij er is.

En dat zal ik haar vanavond tussen de surimi en de california roll nog maar eens zeggen.

 

 

Afgelopen nacht werd ik wakker.

En niet zomaar wakker, nee... spectaculaír wakker.

Hoe je dat doet? Spectaculair wakker worden?
Nou gewoon. Badend in het zweet, opverend en snakkend naar adem.

Echt happen naar lucht.

Ik kan u zeggen; een feestje was dat niet.

Het was behoorlijk eng.

Ik weet nog dat ik het die avond nog aan lief vertelde; 'ik heb steeds vaker dat als ik lig te slapen ik wakker word omdat ik mijn adem inhoud.'

Best freaky eigenlijk.

Maar deze keer was het erger.

Ik schoot echt omhoog uit bed, zoals je dat ook wel eens in films ziet.

Ik had denk ik ook mijn haar rechtop en keek heel angstig.

Er kwam ook echt een naar lucht happend geluid uit mij.  

Een soort kreet. Ik zoek nog even naar de letters die die goed voorwoorden.

Zoiets als 'ÚH'. Of 'HÚH'.  
En dan met de klemtoon op de laatste H. U weet wel.

En dan echt alsof ik het lucht uit mijn tenen moest halen.

Een beetje gedesoriënteerd keek ik met mijn ogen op standje XTC de slaapkamer rond en had lief niet wakker gemaakt. Althans.

Ik herinner me wel nog dat ik zei 'ik kreeg geen lucht!'.

"Hmmmbbllml", mompelde hij en draaide zich om.

Als ik dus daadwerkelijk aan het stikken was, had ik dit logje nu niet kunnen schrijven geloof ik.

Want een Hmmmbbllml-mompelend iemand red geen levens natuurlijk.

Oh.

Maar goed.

Interessant vond ik het wel.

Want wat is dat toch weer de laatste tijd, die onrust.

Ik heb voor het eerst in tijden geen grote zorgen en ben behalve die stomme verkoudheid ook wel fit. Dus dat moet gewoon een vergissing zijn denk ik, van mijn lijf.

Vanavond weer lekker rustig slapen dus.

Truste...