De eindexamens zijn weer begonnen.

Toen ik gisteren naar mijn werk reed, hoorde ik dit op de radio.

Voor mij is dit inmiddels alweer eh.. wat jaren geleden.

Zo'n vijftien jaar.

*wow*

Ik kan me er eerlijk gezegd niet eens zo gek veel meer van herinneren.

Ik weet wel dat ik me totaal geen zorgen maakte.

Mijn punten waren goed, dus ik kon best wat hebben tijdens de examens.

Er waren verschillende klasgenootjes die er super slecht voor stonden óf juist niets te vrezen hadden en dat gaf een behoorlijke wirwar aan voorgesprekken tijdens het wachten bij de gymzaal.

In de gymzaal moesten we onze examens namelijk maken.

Zoals denk ik op elke school.

De 'stuudjes' namen nog wat stof door, maar deden dat vooral heel relaxed en rustig en min of meer om te laten zien aan anderen hoe goed zij het onder de knie hadden.

Dan zag je de gezichten van diegene die het niet zo goed geleerd hadden verschieten en wit weg trekken omdat ze nog nooit van de daarnet gehoorde formule (of i.d.) gehoord hadden.

Ik stond daar altijd een beetje tussen.

Er was genoeg dat ik wist, maar ook zat dingen die voor mij nieuw waren, zo net voor aanvang.

Maar ik maakte me niet druk.

Want ik kon lullen als de beste.

En dat deed ik dan ook.

Kantjes vol.

Zodat ze er zelf niet meer wijs uit kwamen, de leraren.

Eenmaal thuis keek ik via teletekst (jaja) wat ik ongeveer gescoord had voor m'n examens.

Maar dat klopte meestal niet zo.

Ach. Ik zou het toch wel halen.

Wilde de decaan (?) mij het jaar ervoor nog van school sturen omdat ik was blijven zitten op 4 Havo en ik écht niet 4 Mavo zou halen (dus examens, ik wilde zo snel mogelijk van school), zette ik hem nu een beetje voor schut tijdens de diplomauitreiking.

Ik mocht een bloemetje aan hem geven namens de Mavo klassen en zei nog even snel in de microfoon dat ie zeker blij verrast zou zijn dat ik het zo goed gehaald had..  

Hah!
De eindexamens zijn begonnen.

Blij dat ik dat achter me heb!  

 

 

Elke maandag en woensdag doe ik aan spinning.

En ik doe dat gewoon al bijna twee jaar, bedacht ik me van de week.

Twee jaar geleden hing ik de handbalschoenen aan de wilgen en besloot dat het tijd was voor wat anders. Mijn 30+ lijf wilde niet meer elke week die verplichtingen en ik zag het ook niet zo zitten om me elke week tussen de 16-jarigen te begeven.

Het team waar ik in zou spelen werd namelijk behoorlijk verjongd.

Tijd voor wat anders dus.

Ik ging fitnessen.  

*kots*

Min of meer omdat ik even niet wist wat ik anders moest doen maar wel íets wilde doen.

En terwijl ik mijn biceps aan het trainen was, kwam T. naast me staan.

Instructeur van het hele spinning gebeuren daar.

"Zou jij niet eens mee willen fietsen?"
Ik denk dat ik hem aankeek als een bakvis.

Haha!!!

Fietsen.

Alsjeblieft niet zeg.

Fietsen is stom.

Ik ging in een geleend fietsbroekje (met dikke zeem) en had allerlei vooroordelen.

Maar.

Na 50 minuten was ik om.

Wat was dit leuk!

Vermoeiend ook.

Maar leuk!

En sindsdien weet ik niet beter, of ik klim 2 keer per week op de fiets en heb er enorm veel plezier in. Ik leeg er mijn hoofd, heb er lol met andere fietsers en merk ook gewoon dat ik een betere conditie heb gekregen en best wel wat beenspieren.

Maar het was niet genoeg.

Twee keer per week is één keer per week te weinig.

Dus ik zocht iets voor een derde dag. Iets nieuws.

En dat werd Body Shape ofwel Shape Fit.

Op zaterdagmorgen.

Werkelijk álle spieren in je lijf komen aan bod en je word totaal uitgeput.

Precies wat ik nodig had en heb.

Spierpijn hebben.

Uitgeput zijn.  

Me kapót zweten.

Ik ben heel blij dat ik na dik twintig jaar teamsport weer iets gevonden heb waar ik lol in heb en wat ik niet zie als een 'moetje'.

Ja. Ik durf rustig te zeggen dat ik sporten leuk vind.

Alleen zo jammer dat ik de dag ná het sporten ook meteen honger heb voor vijf en vaak barst van de hoofdpijn.

Als iemand tips heeft (behalve 'gewoon niet eten') om van dat enorme hongergevoel af te komen?

Ze zijn welkom.

... pronk ik gewoon met die van anderen.

Mag ik u voorstellen aan mijn nichtje van 20 weken in de buik?

Ondertussen is ze al wat ouder hoor, deze foto is van eventjes geleden.

Op afstand, dat wel.

Dus ik ben me eens aan het bedenken hóe ik dat ga doen. Hoe ik die rol ga invullen.

Want als je broer en schoonzus aan de andere kant van de wereld wonen, dan kun je niet zomaar even met je nichtje knuffelen.

Of wandelen.

Of spelen.

Enzovoorts.

En ze kunnen mij ook niet bellen en vragen of ik een avondje kom oppassen.

Allemaal van die dingen.

Van die dingen die ik natuurlijk heel graag zou willen, maar niet kunnen.

Tante op afstand.

Een Skype-tante dus.

Of, zoals Susy zei "een e-tante".

En dat is eigenlijk, heel plat gezegd, stom.

Want ik wil ruiken.

Voelen.

Snuffelen.

Spuugvlekjes op mijn nieuwe truitje hebben.

Baby-billetjes verschonen.

Het speentje keer op keer in het kwijlende mondje stoppen.

Troosten als zij verdrietig is.

De coole tante zijn.

De grappige ook.

En eigenlijk gewoon tot vervelends toe óveral bij zijn.

(...)

Is die fókking teletijdmachine nu al klaar?

Ze hebben nog tot halverwege augustus.

 

 

Ik móet hier nog even op door gaan.

Nee, niet op dat graven, maar gewoon.  

Op het gedrag van mensen in het verkeer.

'Boooooooring', hoor ik u denken, maar het moet me even van het hart.

Want.

Is het zo dat bijvoorbeeld, ik noem maar wat, in een Renault 100 km/u minder hard is, dan in een Peugeot?

En is 50 km/u in een Ford Ka, harder dan in een Citroën?

Want zo lijkt het soms wel.

Dat mensen te hard rijden, daar hoor je veel mensen over klagen.

En daar krijg je ook boetes voor.

Daarvoor kun je geflitst worden.

Maar te zacht rijden, bijvoorbeeld 90 km/u waar je 120 km/u mag, wordt niet bestraft!

En eigenlijk vind ik dat gek.

Want het is in veel situaties net zo, misschien wel gevaarlijker.

Elke dag maak ik het mee.

Ik haal een auto in en opeens schiet er nog voor mij een auto van de rechterbaan op de linker, om vervolgens met 100 km/u in te gaan halen op een snelweg.

En dan heel kwaad/verbaasd/verontwaardigd in de achteruitkijkspiegel kijken als ik mopperend bijna met mijn Ka'tje in die auto vlieg.

En dan nog iets.

Knipperlicht.

Ik dacht altijd, maar ook hierin kan ik me vergissen natuurlijk, dat elke auto knipperlicht had.

Of is dit iets ouderwetsch?

Is dat zooooooo 2007?

Zijn mensen werkelijk te lui om die linkerpols even te bewegen om de richting aan te geven?

Kost dat zo veel energie?

Of zitten ze misschien net met die arm in hun neus te graven.

Kan ook natuurlijk.
Nou oke.

Ik zal er nu over ophouden.

En wens u gewoon alvast, om drie uur op donderdagmiddag, een fijn weekend.

Klaar.

Einde.

 

 

Van maandag t/m donderdag rij ik om en nabij de zestig kilometer per dag.

Meestal rij ik iets voor achten thuis weg, om zo'n dikke twintig minuten later op mijn werk aan te komen.

En tijdens het rijden kijk ik best wel wat om me heen.

Natuurlijk let ik ook op. Uiteraard.

Maar als je lekker door kunt kachelen en alles loopt gesmeerd, heb je ook wel tijd om wat om je heen te koekeloeren.

En ik heb het idee, dat heel veel mensen niet weten dat een auto ramen heeft.

En door die ramen kun je als bestuurder niet alleen naar buiten kijken, mensen kunnen jou als bestuurder óók zien zitten.

Gek is dat he?! Dat heet nu glas.

Prachtige uitvinding.

En in een auto zit (meestal tenminste) een achteruitkijkspiegel.

Ook nog zoiets.

Daarmee kun je namelijk achter je door dat eerder genoemde glas kijken naar de mensen achter je.

Nou, ik weet niet hoe het met jullie zit, maar dóe dat maar eens als u staat te wachten voor een stoplicht of wanneer u even wat vaart moet minderen.

Negen van de tien (!!!) mensen, ja écht, zit ongegeneerd met zijn vinger, wat zeg ik, hele hand in zijn of haar neus te graven.

Halló mensen!

Glas.

Ramen.

Ik. Zie. Álles!!!

En of ik nu wil of niet, ik zíe dat jullie het eruit graven, er naar kijken, nóg eens gaan graven, het afvegen/opeten/wegschieten of weet ik veel wat nog meer.

Ik zie dat maar ik wíl dat helemaal niet zien!

Hebben die mensen dan werkelijk geen idee dat er tig mensen om hun heen rijden, fietsen, lopen of whatever?

Kan het ze niks schelen?

Hou er gewoon mee op.

Bah.

*kokhals*

 

 

Het origineel is van Prince.

Hoe zat het ook alweer.

Hij schreef dit nummer voor de band The Family, maar dit kreeg weinig bekendheid.

Ik bedoel. Noem mij eens één hit van The Family?!

Toen nam Sinead O'Connor het op in 1990 en werd het een enorme hit.

Ik was tien jaar oud in 1990. Maar volgens mij was het iets later, deze herinnering.

In de keuken van het huis van mijn ouders staat een radio.

Zo eentje met een casettedeck.

Ik kan me niet anders herinneren dat de radio in de keuken áltijd aan stond.

En op dat schap, waar dus die radio staat, ligt vanalles.

Memoblaadjes waar mijn moeder haar boodschappenlijstje maakt. Van die gekleurde blaadjes.

Maar vroeger ook een echte kladblok. Met van dat grijzige papier.

En een bic pen. En wat foto's.

Maar die hangen meestal allemaal op het prikbord achter het schap.

Evenals de weekkalender.

Als iets op was, moesten we het ook altijd op een blaadje zetten.

Dan kon ze het niet vergeten met boodschappen doen.

Sja. Zo zal het wel in veel huishoudens gaan.

Maar even terug naar dat nummer Nothing Compares To You.

Op een gegeven moment stond de songtekst op zo'n grijs kladblokvel geschreven.

Door mijn moeder. Dat deed ze wel vaker.

En er was toen nog geen internet (geloof ik) om het op te zoeken.

Dus nam je het liedje op met je casetterecorder en zo schreef je dan de songtekst op.

En toen zojuist dit nummer op 3FM werd gedraaid, kwam daar weer die ene zin.

 

Alleen stond bij dat tweede stuk een vraagteken.

Ze kon het niet verstaan.

En nog steeds, als ik dit nummer hoor, moet ik opzoeken wat ze ook alweer zingt.

Twintig jaar later en deze herinnering zit nog zo enorm vers in mijn geheugen.

Mooi vind ik dat.

 

 

Het is echt lekker weer deze week.

En je krijgt er ook gewoon een fijn gevoel van.

Mensen zijn opener, vrolijker, niet meer zo chagrijnig.

Hebben zin om te dansen.

Zingen.

Fluiten.

Althans. Ik wel.

Heb 's avonds ook veel meer energie.

Doordat het langer licht is en ook 's ochtends zonnig als ik opsta gaat alles nét iets makkelijker.

En ik moet zeggen. Dat voelt goed.

Op de een of andere manier valt dan ook alles lekker samen.

En met deze gladde praatjes, zou ik zó de reclame in kunnen.

Ach wat zeg ik... daar zit ik al in!

Ik heb een goede week.

Lief had gisteren een goede check-up, mijn kip cordon bleu was prima gelukt dinsdag, het spinnen ging heel fijn en als kers op de taart kreeg ik vandaag mijn vaste contract!

In deze tijd best wel een dingetje.

En ja. Ik weet het.

Echt. Als geen ander.

Als ze van je af willen, is dat geen enkel probleem.

Maar geloof mij dat er best wel een last van mijn schouders afviel.

De ramen open, de muziek even hard aan.

Het leven is op dit moment weer even lekker luchtig.

En we worden zometeen op ijs getrakteerd.

Wíe dit ook allemaal voor mij geregeld heeft; dankje.