Ach, ach.

Wat lekker simpel en onnozel.

Maar wel leuk. Voor deze maandag de vijftiende maart.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ook met je eigen foto's dit leuks maken?

Klik.
En voordat u begint te 'zaniken'.

Ik deed dit even tijdens mijn verlate pauze.

 

 

Een nieuw jaar begint in januari. Tenminste, bij ons westerlingen.

Een nieuw seizoen bij de handbalvereniging begint zo ongeveer in augustus of september. Ligt aan de zomervakantie. Dat seizoen is nu dus zo'n half jaar bezig, iets minder.

En eerlijk is eerlijk, ik kijk uit naar het einde van dit seizoen.

Hoe gek en stom dit misschien klinkt, vooral na mijn blessure van afgelopen zomer, ik ben er een beetje klaar mee. Het spelletje vind ik nog steeds erg leuk. Daar ligt het ook niet aan.

De groep vrienden binnen de club is fijn.

Alles er omheen eigenlijk, is gewoon leuk en gezellig. Maar ik kan me gewoon niet meer zo motiveren. De sprankel is gewoon weg. Ik kan er gewoon niet meer enthousiast over zijn.

Ik doe nog steeds mijn best op de training, ik speel graag mee in de wedstrijden, maar ik voel me gewoon niet meer een handballer in hart en nieren. En dat, terwijl ik wel altijd ben geweest.

Ik ga graag naar de sporthal, om anderen aan te moedigen en om iedereen te zien.

Het stomme is dat ik het gewoon niet eens in woorden kan uitdrukken.

Hoe verklaar ik het, dat dit gevoel er niet meer is?

Vanaf mijn tiende levensjaar handbal ik. Dat zijn gewoon bijna twintig jaar.

Een hele tijd dus.

Maar toch is de liefde een beetje over.

Ach. Ik kan wel zoeken naar woorden en uitleg, maar ik weet het zelf niet eens.

Ik heb de mail inmiddels verstuurd.

De relatie is over, tussen het spelletje en mij.

Ik stop na dit seizoen (en dat zijn nog maar drie wedstrijden) met handballen.

Dat ik vanaf het volgend jaar geen seizoenssporter meer ben, maar gewoon eentje van januari tot en met december, zal wel wennen zijn.

Her en der hoor ik alweer het woord zomervakantie vallen.

Vrienden die met elkaar bespreken waar ze naartoe zullen gaan óf ze hebben zelfs al geboekt. Collega's die al wegdromen bij twee weken windsurfen op Kos of chillen op Ibiza. En dan droom ik ook alvast stiekem weg.

Wederom is het een onzekere zomertijd voor mij en mijn lief.

Als je zoals ik net begonnen bent bij je nieuwe werkgever, ga je het niet in de eerste week over zomervakantie hebben. Geen goede binnenkomer lijkt me zo.

Maar. Ik heb het laatst wel stellig geroepen "dit jaar gaan we heel zeker op vakantie!".

En daar sta ik nog steeds achter.

Drie jaar geleden gingen we namelijk voor het laatst. Ik weet, een luxeprobleem. Er zijn zat mensen die nooit op vakantie gaan of kunnen, maar goed.  

Drie jaar geleden zaten we voor het laatst bij een reisbureau. Niks online, gewoon lekker beppen met een reisbureau 'chick' die vanalles voor je uitzoekt. Voordat we daar naar binnen stapten, wisten we al dat we iets tropisch en relaxing wilden. De Dominicaanse Republiek stond hoog op ons lijstje.

We schoven aan en lieten enkele vakanties aan ons voorstellen.

Griekenland, Italië, Portugal. Alles kwam voorbij.

Maar uiteindelijk besloten dan toch naar de Domincaanse Republiek te gaan.

Elf dagen, op zich vrij kort voor een verre reis, zou het worden. Enkele weken later was het al zover. De spuiten waren gezet en de nieuwe paspoorten waren aangevraagd.

Als ik nu terugdenk aan die vakantie, krijg ik weer een grote glimlach op mijn gezicht.

Elke dag hadden we zowat hetzelfde ritueel. Ontbijten in de ontbijtruimte.

En niet zomaar ontbijten. Nee, we hadden de hele mikmak tot onze beschikking. Pancakes, croissantjes, vers fruit, broodjes, yoghurt, cornflakes, Englisch breakfast. Noem het maar op. Als we nu 'sochtends wakker worden kunnen we wel eens tegen elkaar zeggen "ik heb zin in een DR-ontbijtje".

Daarna lekker relaxen aan het zwembad en aan het strand. Af en toe haalde één van ons wat drinken en een bordje vers fruit en zo lagen we heerlijk te niksen in de tropische zon.

Als ik nu terugdenk aan die vakantie, word ik weer helemaal verliefd op die witte stranden en die azuur blauwe zee. Het warme water waarin we elke dag dobberden en vol bewondering de prachtige kleuren van de natuur in lieten werken.

We hebben zo'n heerlijke vakantie gehad, dat ik daar graag mijn vliegangst weer voor opzij zet. Dit jaar gaan we weer. Alleen waarheen en wanneer is nog niet bekend.

Maar dát we gaan, is een feit.

En dan lig ik vast weer zo bij...

 

 

Tijd voor een lekker nummertje.

Nu ik weer acht uur werk op een dag, hoor ik de nieuwste hits (zeg dit hardop met een overdreven radio stem à la Erik de Zwart of Gijs Staverman) voorbijkomen.

Ook die nieuwste hits, ben je weer snel moe moet ik zeggen.

Elke DJ draait de liedjes in zijn of haar programma, zodat ik elke dag de nieuwe van Alicia Keys, Train of Cheryl Cole zo'n tig keer voorbij hoor komen.

Zachtjes neuri of fluit ik dan mee.

Overigens not done bij mijn vorige werkgever; fluiten. Dan werd je dreigend aangekeken en het werd als zeer irritant bevonden. Nu vraag ik je. Fluiten! Dat is toch heerlijk?

Ik fluit heel veel. Als ik de radio aanheb, zelfs bij de reclame deuntjes. Als ik strijk en een cd'tje op heb staan. Als ik douche. Als ik autorij. Als ik fiets.

Bij mijn nieuwe werkgever wordt volop gefloten.

Mijn baas loopt al fluitend door kantoor en de andere collega's zingen en fluiten ook regelmatig mee.

Welke nu favoriet is?

De nieuwe van Wobbie. Wobbie Williams.

Ik was vroeger dus niet van Take That. Ik was een NKOTB (New Kids On The Block) meisje. Mijn vriendinnetjes begrepen dat niet. Want Wobbie was zó lekker, daar moest je fan van zijn.

Nu, jaren later, haal ik de schade in.

Wobbie heeft (en had al lang) mijn hart gestolen.

 

       

Morgen heb ik eigenlijk mijn vrije dag.
U leest het goed; eigenlijk.
Het meisje dat ik deze tijd ga vervangen (daar is de vacature mee begonnen), heeft aanstaande vrijdag haar laatste werkdag. Ze ploft 'bekans' uit elkaar. Of eigenlijk, haar buik.
Dat ze nog zes weken moet, zul je niet zeggen.
Zwanger dus.
Ik zag mezelf al helpen puffen op de werkvloer. Haar kindje zou zomaar tussen het ontwerpen van de VVV folder en de beautylijn huisstijl geboren kunnen worden.
Maar goed.
Eigenlijk dus.
Leergierig en nog vol energie sprak ik vanmorgen de woorden: "zal ik morgen ook komen werken?".
Zo scoor je punten als de nieuweling natuurlijk. Maar het is vooral eigenbelang.
Ik besef maar al te goed, dat het een drukke periode zal worden en dat de eerste informatie die je krijgt, vaak het langste blijft hangen. En die dag extra maakt nu toch niks uit.
Ik heb tenslotte bijna drie en een halve maand niks gedaan.
Een extra dagje werken betekend tenslotte ook meer centjes. En dat is waar we het tenslotte voor doen.
En dan wil ik het ook maar meteen hebben over het Turkse Halal groente- en fruit winkeltje hebben dat links naast ons zit. Of rechts. Hoe je het bekijkt.
Ik liep daar afgelopen maandag, op dag één dus, naar binnen. Zonder te zien dat het dus een Turkse winkel was. Ik zag vlees in een vitrine en fruit in manden, dus dacht "daar moet ik wezen".
Nou zal ik u zeggen.
Ik heb niks tegen Turken. Nou ja. Soms wel.
Maar goed.
Ik kon daar echt álles kopen. Werkelijk alles.
Maar laat ik nu net voor die dag braadworst voor bij de hutspot in gedachten hebben gehad.
En dat, lieve mensen, kun je daar dus echt niet krijgen.
"Bratwoersjt ies niet foer Toerksje mensje", zei hij lachend.

"Sjniet Hallal".

Wel verkoopt hij een hoop ander eetbaar spul. En omdat ik dus niet zomaar weer de deur uit kon lopen, ik voelde me toch verplicht iets te kopen omdat vier paar donkerbruine ogen me aankeken, kocht ik een halve kilo druiven. In de reclame. Voor EUR 1,59. En die lieve meneer wenste me een 'sjmakliek ete maisje'.
Nou.
Dat dus.
Een mens maakt wat mee als het weer aan 't werk is. Guttegut.

Wat zijn nou de overeenkomsten van de drie onderstaande liedjes?

Behalve dan dat ze eind tachtiger- en midden negentiger jaren zijn gemaakt?

Nou?

 

       

       

       

Ze hebben allemaal het woord 'rhythme' in hun titel.

Hetgeen ik deze week (en de komende tijd denk ik) nog even zoek.

Ergens in mij.

In mijn nieuwe leven.

Stom zeg. Hoe zoiets als een baan je binnen twee dagen zo wankel kan maken.

Ik loop over van de energie op mijn werk en ik ga mijn 'rhythme' daar ook maar even zien te vinden. Dat is op dit moment het belangrijkste.

En mijn thuis'rhythme'. Dat ook.

Thanks allemaal voor jullie lieve sms'jes, tweets, mailtjes, (Hallmark)kaartjes enzovoorts om mij succes te wensen.

Nu ga ik heel 'rhythm'isch douchen en op de bank liggen.

 

 

Ik dacht afgelopen weekend, denk er nog maar niet te veel aan, want dan wordt je zenuwachtig. U snapt, dat ik mijn zenuwachtigheidsknop niet zomaar uit kon zetten. Iets nieuws, dan zijn er zenuwen. En die zenuwen uiten zich in een ietwat vreemd gevoel in de onderbuik. Het gevoel alsof ik constant moet poepen.
Maar goed.
Mijn eerste dag is een feit en het was een leuke dag.
Aangezien het een klein team is, is het een vrij gemoedelijke sfeer.
We begonnen de dag met koffie en thee en wat kletsen.
Kennismaken dus. Gewoon lekker Limburgs 'aajhore'.
Op maandag is er altijd eerst een weekoverleg om alle projecten en de planning door te nemen.
Ik zal u zeggen; dit is nieuw voor mij.
Bij ál mijn voorgaande werkgevers deden we maar wat. Planning? Natte vingerwerk (wat klinkt dat toch ehm.. nou ja).
"Gewoon wat doen en we zien wel of we de planning halen", was vaak het motto.
Ik keek de morgen wat mee met mijn collega Daisy en we vonden het allebei een prima idee om maar gewoon te beginnen en als ik iets te vragen had kwam het allemaal vanzelf wel.

Zo geschiedde.

De shoppinggids van Weert riep mijn naam. Mijn allereerste klus.
Hoe toepasselijk.
Ik werkte en werkte. En kletste en vroeg mijn collega's de oren van hun kop.

Niet alleen over werk hoor.

Ook gewoon, over privé dingen.

Weet ik meteen met wie ik te maken heb.

Eenmaal einde dag had ik rode oogjes en een warm hoofd.

Veel indrukken op deze eerste dag opgedaan.  

Met John Mayer en Alicia Keys reed ik huiswaarts. Lekker.

Ik had weer gewerkt.

Oh. En.

Had ik al gezegd dat ik 100 meter van de HEMA (!) werk? Dat aan de overkant de JUMBO ligt? De bakker, ijssalon en bonbonnerie tegenover de HEMA liggen? Niet dat ik daar ooit naar binnen ga natuurlijk.
Mijn collega's doen dat ook nooit.
Zij kopen nooit in de pauze of ff snel na werktijd iets in het centrum.
Nee hoor.
Ech niet.
*kuch*
Misschien is het verstandiger als ik mijn pinpas thuis laat?

 

 

Ik had me voorgenomen om het er vandaag nog eens lekker van te nemen.

Uitslaap-technisch gezien.

Lief gaat elke dag rond kwart over zeven de deur uit, maar niet voordat hij mij twee kusjes heeft gegeven. Ja, wij doen alles twee keer.

Als hij de deur achter zich dichtgetrokken heeft, waggel ik slaapdronken richting de wc want dat is altijd zo; wordt je wakker, moet je pissen.

Meestal snelwandel ik dan weer terug richting bed, want wat is het nog koud 'smorgens! En niets lekkerder om dan nog even weg te doezelen en nog minstens een uur te slapen.

Voordat ik wist dat ik aanstaande maandag weer zou gaan werken, lukte me dit overigens moeiteloos. Standaard werd ik dan rond half negen wakker en dat vond ik dan een mooie tijd.

Maar u voelt hem al, nádat ik weer wist dat ik binnenkort zou gaan werken kon ik niet meer in slaap komen. Ja, heel sporadisch dommelde ik nog wel eens weg, maar over het algemeen stond ik om half acht al naast mijn bedje mijn rek- en strek oefeningen te doen mijn joggingbroek aan te trekken.
Vandaag dus.

De laatste dag dat ik het er echt van kon nemen.

Maar niets van dit alles.

Ziet u het tijdstip van het plaatsen van dit logje?

Ik hoor nog in bed te liggen!

Maar nee.

Ik heb de was al opgehangen.

Ontbeten (heel uitgebreid, met geroosterd brood en een fruitsalade).

De digitale krant gelezen.

Logjes gelezen en gereageerd.

Dit logje geschreven.

Boodschappenlijstje gemaakt.

Maar ik vind het stiekem best lekker.

Mijn lichaam is er klaar voor (houd ik mezelf maar voor).

Maandag zal ik wel even schelden als de wekker gaat, als ik zondagnacht überhaupt geslapen heb.  

Dames en heren. Jongens en meisjes.

Want inmiddels waren aanwijzing drie en vier ook al gegeven.

Dit zijn ze allemaal nog op een rijtje:

1. Een misnoegde tas

2. Voor persoonlijk gebruik

3. Dit ros is voorpaginanieuws

4. Van grauwe ontleedkunde naar de stad der hemelbewoners.
U kunt zich voorstellen, ik voelde me met de minuut dommer worden.

Ik snapte er geen bal van.

Met als resultaat, dat ik vandaag aan NIETS anders meer dacht, dan dat ik om twee uur vanmiddag had afgesproken naar Jennifer.  

Hierom dus.

En nu kan ik lang en breed gaan lopen lullen.

Moeilijk lopen doen, maar u wilt hetzelfde dan wat ik vandaag wilde.

Het kado onthullen!
Oh eerst nog de foto die Jen me vanmorgen stuurde:

 

 

 

En toen moest ik dus nog vijf uur wachten voordat ik eindelijk richting haar kon gaan.

De terror!

Goed. Dan nu. Dé onthulling.

Tadaaaaaa:

 

 

Ik ga niks schrijven over kiezen of stemmen. Niks.

Maar waar dan wel over hè?!  

Over het labeltje in mijn zwarte Marie-Jo bh, wat mij al een paar maanden in mijn huid zat te irriteren dat ik gisteren éindelijk eruit knipte?

Over dat ik het gisteren vertikte een dikke winterjas aan te trekken met dito sjaal omdat de zon zo lekker scheen en ik een lente gevoel kreeg, maar dit van korte duur was omdat het ijzig koud was, ook in Maastricht?

Over dat ik sindsdien al minstens zestien keer heb moeten niesen?

Over dat ik gisteren toch weer een zwakte moment had en zonder te aarzelen een brownie bestelde en hem slechts voor één derde op at?
Over dat ik eindelijk die Pickwick theedoos heb gekocht, wat mij meer richting burgerlijkheid heeft geduwd?
Over dat ik best een beetje zenuwachtig ben om maandag bij mijn nieuwe werkgever te gaan beginnen?

Over dat ik vanavond weer eens wil gaan trainen, na die stomme gekneusde rib blessure?

Over dat ik laatst zomaar overdag in bad ging?

Over dat ik ook een keer zomaar overdag een dutje heb gedaan?

Over dat ik nog geen één boek heb gelezen in de tijd dat ik werkeloos ben, maar me dit wel had voorgenomen?

Over het blij worden van de zon die schijnt als ik nog in bed lig?

Over het feit dat ik zeer gelukkig word van het feit dat het 'smorgens alweer veel lichter is? Ik nog niet helaas, maar wel buiten.

Over dat ik vrij waarschijnlijk een andere sport wil gaan doen?

Over dat ik...

Nou.

Ach nee.

Laat ik het gewoon niet doen.

Ik ga gewoon vandaag genieten van het lekkere weer mét winterjas en dikke sjaal.

Naar buiten. Op de fiets. Mijn 'ding doen'.

Whatever that may be.

 

En dan ben je opeens weer een Vrouw Met Baan.

Nou ja. Opeens.

Ik heb er wel wat voor moeten doen natuurlijk.

Een heel, heel relaxt sollicitatiegesprek gevoerd namelijk.

Echt. Het was gewoon alsof ik er al vaker geweest was.

De open haard stond aan. Althans. De dvd met een brandend haardvuurtje stond op en dat geknetter en geknisper op de achtergrond maakte me best relaxt.

Jammer dat zo'n gesprek dan niet met wijn en toastjes gepaard gaat.

Glaasje water voldeed ook prima.  

We kletsen en bekeken mijn werk wat ik meegenomen hadden.

We bekeken het werk wat zij maken en hadden het over ditjes en datjes.

De mensen die we beiden kennen kwamen ter sprake en zo stond ik een dik uur later buiten met een enorme grijns op mijn gezicht en een Bijna Baan.

Het kwam er op neer dat we het eens moesten worden over het salaris en dan zou de zaak rond zijn, ofwel ik zou per acht maart kunnen beginnen.

We mailden gisteren wat heen en weer en uiteindelijk was het zover.

Donderdag vijfentwintig februari was de dag dat ik weer een working girl werd.

Nog een week 'vakantie' en dan weer lekker aan de slag.

Maar please.

Alsjeblieft.

Mag het voor deze keer, voor deze éne keer, iets blijvends zijn?

Mag het leuk zijn?

Mag het mijn droombaan zijn?

Mag ik de komende tientallen jaren op deze plek blijven?

Mag er rust in de tent komen?

Heel fijn.

En dan nu.

Een lijstje maken met de dingen die ik de komende vrije dagen nog wil doen.
I'll keep you posted!

 

 

Zo zat ik er gistermorgen bij.

Nietsvermoedend achter mijn iMaggie met de webcam aan, die ondertussen aan het opnemen was.

Normaal gesproken gooi je zoiets weg.

Ik geef jullie nu een exclusief kijkje naar; een bewegende én pratende Nicolekebolleke.

Kheb wel een zwaardere stem dan ik dacht eerlijk gezegd.

 

KLIKKERDEKLIK

 

(Ik krijg het filmpje niet op mijn log.. jammer)

 

Overigens, jullie verwachten nu ook nog een update van mijn sollicitatiegesprek he?!

Voor diegene die niet twitteren en mij dus ook niet followen:

Het gesprek was erg leuk, ging erg goed en de baan is zo goed als binnen.

*doet vreugde dansje*

Maar, ik moet eerst nog afwachten wat het salarisvoorstel gaat worden.

Dit krijg ik vandaag. Zijn we het eens, dan kan ik acht maart beginnen!
Whhaaaaaaaa!!!

Edit: Ik heb vanmiddag alles geregeld: de job is mine!!!!

Op zoek naar allerlei ontwerpjes die ik in de loop der jaren gemaakt heb, om mijn portfolio te vullen, kwam ik ook een verdwaald mapje met foto's tegen.

Dat zijn meestal de leukste. De vergeten foto's maar die meteen een aantal mooie herinneringen oproepen.

Let's take a look, shall we?

 

Ons jaarlijkse teamuitje. Afgelopen jaar waren we in Scheveningen.

Het was voorjaar en op een gegeven moment iets aan de frisse kant.

Dan is zo'n vuurtje in combinatie met een glaasje rosé echt genieten!

 

 

 

Zucht. Hier kijken we allemaal weer naar uit. Voetjes in het gras.

Zalig! Dit is overigens bij mijn schoonouders in de tuin.  

 

 

 

Twee of drie jaar geleden. Mijn vriendinnetje was jarig.

Dat verdient uiteraard een zoen.

 

 

 

Dit is op mijn werk.

Hier ben ik in een chocolade eh.. bonbonmakerij. Of zoiets.

Helemaal in mijn element.

Staat me wel goed, zo'n douchemuts.

 

 

 

Noordwijk aan zee.

Een weekendje weg met mijn lief.

Het was super lekker weer maar het strand redelijk verlaten.

De zon begon net een beetje onder te gaan.

Lekker met onze blote voetjes in het zand.

 

 

 

Zo klein. Die lieve Cato. Net een paar daagjes oud. Mooi is ze he?!

 

 

 

Dit. Dit vergeet ik nooit meer.

Als ik er naar kijk krijg ik weer kippenvel.

Mijn schoonzusje en ik, na elkaar bijna drie jaar niet gezien te hebben.

Pffff.

Mooi.

Zo'n vergeten mapje.  

 

 

Gadverdamme. De zenuwen beginnen toe te nemen.

Zei ik van de week nog heel cool en relaxed dat ik gewoon heel rustig dat gesprek in zou gaan, nu beginnen de bibbers te komen.

Aanstaande woensdag heb ik namelijk een sollicitatiegesprek.

Ik heb een vrij brutale mail gestuurd naar het bedrijf toen ik de vacature zag staan.

Eigenlijk bevatte het maar een paar zinnen. Het was iets in de strekking van: "Deze functie is echt iets voor mij. Vind u dat ook? Nodig me dan maar uit voor een gesprek".  

Niet letterlijk deze woorden, maar hier kwam het wel op neer.

Bijgevoegd zat mijn CV uiteraard, dus ze weten ongeveer wel welk vlees ze in de kuip hebben (wat ik overigens zo'n stomme uitdrukking vind, maar à la).

Enkele dagen nadat ik de mail verstuurd had kreeg ik een mailtje van een oud-collega van me met alleen de vraag "Heb jij bij Bedrijf X gesolliciteerd?".

De wereld is klein.  

Het kwam er op neer, dat Bedrijf X contact opgenomen had met mijn oude werkgever en naar mij geïnformeerd had. Referenties nagegaan dus.

En niets dan lovende woorden uiteraard over mij *kuch*, waardoor ik een half uur later een telefoontje kreeg dat ie me graag wilde uitnodigen voor een gesprek.

En dat is dus overmorgen.

Het wordt in elk geval een leuke dag, want ik heb al afgesproken dat ik ná het gesprek even binnenwip bij mijn oud collega's. Het is weer te lang geleden dat ik ze gezien heb.  

Ik mis ze heel erg, maar helaas weten we dat ik daar niet meer kan werken.

Althans, voorlopig.

Duimen jullie voor me?

Aanstaande woensdag, om half tien heb ik het gesprek.

Oh. Zonder webfolio overigens maar gewoon een map.

Hij is nog (lang) niet klaar en dus doe ik het maar gewoon, the old fashion way.