Ik val maar weer eens in herhaling. Klik.

Heeft u al gestemd? Of luistert u nooit naar de Top2000 op radio 2? Ik wel in elk geval. Dit jaar wordt ie voor de elfde keer uitgezonden.

Het blijft lastig om slechts vijftien nummers te selecteren die ik goed vind. Wat het zijn er natuurlijk veel meer dan vijftien. Omdat ik toch móest kiezen, is dit mijn lijstje:

 

 

 

Van sommige liedjes krijg ik kippenvel, van anderen een big smile op mijn gezicht.
Wat me trouwens opvalt, is dat het allemaal redelijk oude nummers zijn.

De oudste, dateert van 1973. Het nieuwste nummer komt uit 2009 (ik dacht trouwens dat dit nummer in 2008 uitgekomen was?!).

In principe vind ik dat alle nummers van U2, Coldplay, Madonna en Michael Jackson in de lijst horen, maar dat kan natuurlijk niet.

Ik ben benieuwd of jullie gaan stemmen en waarop. Wat staat er in uw top drie?

 

 

De beste deals, worden thuis aan de eettafel gemaakt. Dat zeg ik u.

Dinsdagavond at ik bij mijn papsje en mamsje.

 

Pap: "Kunnen wij een deal sluiten?".

Ik: "Uh.. ja, zeg 't maar eens".

Pap: "Ik heb een poster nodig, voor een tentoonstelling van de fotoclub".

Ik: "Ja?".

Pap: "Nou, als jij die voor me maakt, maak ik een ketel zelfgemaakte tomatensoep voor je!".

Ik: (glundert) "Prima deal. Wanneer is die tentoonstelling?".

Pap: "Volgend jaar in mei ergens".

Ik: "Maar die soep maak je toch niet pas in mei hè?!"

Pap: "Nee nee. Dit weekend".

 

Ha! Mooi toch?

Ik word gewoon uitbetaald in soep.

Nicoleke(krente)bolleke doet haar naam maar weer eens eer aan.

 

 

En dan komt je lief weer thuis. Na een uur of tweeënveertig weg te zijn geweest.

Ja, het is te verwaarlozen, I know.

En dan stel je je dit van tevoren helemaal voor.

Kaarsjes aangestoken. Rommel opgeruimd. De was is gestreken. Je bent zelf ehm.. gewassen en gestreken. Nog net niet opgevouwen. Dat komt nog wel.

Alleen, ging dat nét even iets anders.

In ons appartement hebben we een keuken en daarnaast een soort van opberghok waar ook de verwarmingsketel hangt. Aangezien ik daar even iets moest opbergen, de naam van het hok doet zijn eer aan, kwam ik er tot mijn grote schrik achter dat de gehele vloer blank stond.

Er stond over de gehele oppervlakte een laag water van een halve centimeter en het stónk!

Het laminaat stond ondertussen ietwat bol en ik hoorde het druppelen.

Aangezien ook ons oud papier in dat hok wordt bewaard tot ze het komen ophalen, was ook dat één natte drap geworden. De stofzuiger was inmiddels ook voorzien van een laagje water en de rest van de spullen die op de grond stonden waren doorweekt.

Mouwen opgestroopt, handdoeken gepakt, emmers verzameld, alles schoon gemaakt en hoog en droog gezet. De hele badkamer was bezaaid met natte handdoeken.

Het oud papier propte ik in verschillende plastic zakken (mag dat eigenlijk?) en zette het op de mat in de gang. Het zweet liep me over mijn rug, maar voor zover was het weer opgelost.

Rond een uurtje of half twaalf kwam lief thuis. Ik zag zelfs een bruin kleurtje op zijn gezicht van de Spaanse zonnestralen. Hij rook zelfs een beetje naar vakantie.

En ik? Ik rook naar natte kranten.

Ik had het me íets anders voorgesteld.  

 

   

Zij schreef er gisteren ook al over.

Het winkelcentrum van de wijk De Donderberg in Roermond.

Het haalt de laatste tijd met enige regelmaat de kranten omdat de wijk zo achteruit gaat. We hebben het hier niet meer over simpele hangjongeren en wat snotapen, maar echte die hard criminaliteit. Dingen waarvoor men opgepakt zou moeten worden en een hele tijd achter slot en grendel geplaatst zouden moeten worden.  

Zou moeten ja. Want écht aanpakken doen ze het volgens mij niet.

Gisteren aan het einde van de dag moest ik er zijn. En wel bij het postkantoor. Ik had vorige week mijn lievelingsgeurtje besteld bij parfumcenter.nl en had een briefje van de postbode in de brievenbus liggen dat ie tevergeefs aan de deur was geweest. Zelf gaan halen dus.

Inmiddels was het half zes en dus al bijna donker. Ik parkeerde de auto op de parkeerplaats achter de lokale kroeg en stapte snel richting ingang van het winkelcentrum.

Ondertussen keken drie mannen, gekleed in zwart en met veel goud in hun bakkes me een beetje leip aan. Ze kauwden nog wat op hun kauwgom en met één hand in hun zak speelden ze wat met hun mobieltje of draaide hun petje nog schever.

"Kssssst! Hey skátje!".

Ik slaakte een zucht en liep met grote passen snel door.

Terwijl ik mijn pakje ophaalde en terug wilde lopen naar de auto zag ik dat ze zich inmiddels hadden verdriedubbeld. Ze lijken ook allemaal op elkaar. Ja, ik demoniseer. So sew sue me.

Iets snellere passen dan daarstraks brachten me binnen tien seconden bij mijn auto.  

Ik stapte in, gooide de deur dicht en drukte meteen op de slotvergrendelingsknop.

Mijn hart ging tekeer. Maar waarom eigenlijk? Omdat een paar jongens wat naar me riepen? Omdat het donker was en ik alleen maar een paar tanden zag en wat goud zag schitteren?

Eigenlijk wil ik het niet, maar toch had ik eventjes een angstig gevoel.

Gatverdamme. En dat in de buurt waar ik ben opgegroeid.

Waar ik twintig jaar geleden zonder enige angst een paar vuurballen jatte bij de snoepafdeling een boodschap ging doen voor mijn moeder.

Ik ben in elk geval blij dat die knop er is, in onze auto.

En misschien moet ik aan Sinterklaas maar een gouden tand vragen.

Edit 13.35 uur

Vandaag ook weer een stukje in de krant...

 

 

Ik ging dus naar Nijmegen, heel lang geleden. Heel, héél lang geleden.

Echt, dat was zeker vorige maand.

Ik kan het me niet eens meer herinneren, zo lang geleden is het.

En lief pakt dat dus gewoon anders aan. Want hij zit in Spanje, as I type.

Twee dagen. Even hoppakee, op en neer naar Barcelona waar een vriend van ons een huis heeft gebouwd en nog even wat puntjes op de i moet zetten.

Even hoppakee een ticket geboekt via Ryan-Air en hoppakee met z'n werkeloze ass twee dagen op pad in het heerlijke Spanje. En ik vind het fijn voor hem.

Even wat anders aan zijn hoofd. Gewoon even er tussenuit.

Vanmorgen, in de vroege morgen vertrokken ze en komen morgenavond weer thuis.

Kan ie meteen bekijken waar wij in het voorjaar ofzo een weekje gaan vertoeven.

Mijn lief. Even lekker er tussenuit. Even een beetje bijtanken.

En toen dacht ik dus; wat zijn de voordelen hier van?

• Ik heb vandaag en morgen de afstandsbediening tot mijn beschikking. Lief zit vastgeroest aan dit ding.
• De verwarming kan iets hoger. Lief heeft het altijd warm, ik heb het altijd koud.
• Op de wc zitten met de deur open zodat ik tv kan blijven kijken. Ja echt. Ik doe dat als ik alleen ben.  
• Scampi's eten. Hij lust ze niet.
• (Nog harder) Janken om Greys Anatomy. Als ik alleen ben, kan ik me beter laten gaan.

En eerlijk is eerlijk. Ik heb echt héél hard zitten denken welke voordelen er nog meer zijn maar ik kan ze niet bedenken. Want ik ben niet graag alleen. Ik heb lief het liefste gewoon bij me. Op de bank. In de keuken. Op de badkamer. In bed. Het maakt me niet uit waar. Als ie er maar is.
Kneuterig, maar waar.

Ik zal blij zijn als lief morgenavond weer thuis is.

Sittard. Een stad in het zuidelijk deel van de provincie Limburg.

Een stad wat ongeveer 36.000 inwoners telt.

Ook wel Zitterd genoemd, in de Limburgse volksmond.

Een stad, waar ik nog nooit, ik herhaal nog nooit ben geweest.

Maar u raadt het al, tot aan gisteren. Ik was er namelijk.

Helemaal met de trein, voor slechts twee euri, was ik er binnen een kwartier.

Twee euri ja. Want aangezien er allerlei tunnels nog steeds niet werken, mogen we voor weinig geld met z'n allen met de trein reizen. En zoals een echte Hollander, ga ik dan niet met de auto om vervolgens 2 euri per uur uit te geven aan parkeergeld.

Normaal gesproken, als ik richting het zuiden des lands reis (meestal per auto), ga ik naar de hoofdstad van onze provincie, Maastricht. Daar kun je gewoon heerlijk shoppen, is een prachtige stad en nou.. Mesjtriech is gewoon gezellig.
Waarom dan naar Sittard?

Aangezien we met de groep van zeventien allemaal hetzelfde aan gaan trekken moesten er hoedjes en pruiken gepast worden, die in een winkel in Sittard besteld zijn.

En als je dan, de pruik van je dromen tegenkomt die je tijdens een andere gelegenheid opdoet, laat je die niet liggen natuurlijk.

 

 

Blond is toch wel mijn ding. Zeg maar.

Iedereen om me heen, oké bijna iedereen, is in de ban van de Sint en zijn Pieten, maar ik zit al helemaal in de carnavalssfeer. Pruiken, pakjes, hoedjes, schminck. Alles wordt weer langzamerhand verzamelt, gekocht en gemaakt zodat we er het komend jaar weer goed op staan.
De blonde pruik is overigens gekocht vóór dat we de kroeg in doken voor een paar biertjes.
So you know.

 

 

Ik heb een Proxy Error.

Kent u dat? Heeft u wel eens zo'n melding op uw computer?

Of, dat het gewoon niet lukt om een bestandje te openen. Te laden. Te kopiëren.  

Whatever. Het lukt gewoon niet.
"Ja wat lukt dan niet Nicoleke?"

Nou. Het. Hét. Het lukt gewoon effe niet. Ik zit niet in de juiste flooooww...

Mijn inspiratie wordt namelijk weggeduwd door de liters snot die in mijn hoofd zitten. Mijn inspiratie wordt verdrongen. In een hoekje geduwd waar ik nu even niet bij kan. Of ik moet door dat snot heen willen wroeten en eerlijk is eerlijk. De tijd van zakjes smurfensnot en andere sjit wat je maakte van afwasmiddel/shampoo of wat dan ook, ligt ver achter me.

En dan is het ook nog vrijdag de dertiende.

Waar een college me zojuist op attendeerde. En ik dacht al, wat gaat er toch veel mis vandaag? Wat loopt alles toch niet zoals ik hoopte? Maar daar is dus schijnbaar een logische verklaring voor.

Ik ben normaliter helemaal niet bijgelovig, maar nu dus wel.

Want de koffiemelk viel al over mijn dure laarzen. Mijn bestand waar ik gisteren aan gewerkt heb is gecrasht. Er viel zojuist bij het naar het andere pand lopen een dikke waterdruppel in mijn oog, waardoor één kant van mijn gezicht eruit ziet als een gothic geschminkt meisje.

En het is dus pas kwart over tien hè.

U begrijpt, mijn lontje is ietwat kort vandaag.

Maar straks ben ik weer helemaal zen.

Dan serveert Lady Susy een overheerlijke lunch en zit ik glimlachend met die Belsj en haar Olief te keuvelen over het wel en wee van .. nou van vanalles.

Mits ik veilig aankom natuurlijk.

Vrienden van ons gaan trouwen. En wel op 23 april, komend jaar.

Ik hoorde het toen ik in Nijmegen zat en het gelukkige stel zelfs helemaal in Sint Maarten de bloemetjes aan het buiten zetten was.

Het kwam niet helemaal als een verrassing dat hij haar gevraagd had.

Het hing al in de lucht, zeg maar.

Euforisch was ik wel, want wat is er nu mooier dan dat twee mensen zo met elkaar verbonden worden, happily ever after gaan leven en er hoogstwaarschijnlijk ook kindjes komen?!

Oh nee. Daar mag ik natuurlijk niet zomaar vanuit gaan. ;-)

Een echt feest-koppel zijn ze. Houden van een biertje, een dansje en schuwen geen enkel feestje. Ze zijn altijd voor leuke dingen te porren en lopen vooraan als het woord Vastelaovend ofwel carnaval valt. Ik kan me dan ook al stiekem een kleine voorstelling maken van hoe hun bruiloft eruit gaat zien, haha!

Ik vond het dan ook erg leuk, toen the bride to me vroeg of ik hun trouwkaart wilde maken. Maar natuurlijk! Trouw- en geboortekaartjes; iets leukers kan ik niet bedenken om te maken.

Stiekem begon ik al met wat research, hoewel ik nog helemaal niet wist van welke stijl ze eigenlijk houden. Tijdens de zoektocht naar mooie kaartjes en wat inspiratie kwam ik dit grappige gedicht tegen:  

 

 

 

Ik moest er wel om grinniken.

Ik kan me namelijk nog een voorval herinneren dat we, the bride to be en ik, zo hard hebben moeten lachen dat we bijna in onze broek piesten.

Het past ook wel bij hun. Een lollig gedicht, voor een lollig stel.

Dat ze maar alvast lang en gelukkig getrouwd mogen zijn!

P.s. dit komt natuurlijk niet op hun kaart te staan hè.

Ik zei het al eens.

Op het werk ben ik de DJ. Ik regel waar mijn collega's en ik naar luisteren.

Ik heb graag controle over de muziek.

Elke dag een andere zender het liefste, dan is er ook wat afwisseling.

De meeste radio stations hebben toch hun eigen stijl en dat ben ik nogal snel moe.

Dus de ene dag is het Arrow Classic Rock, de andere dag good old 3FM.

En wat hoorde mijn oor gisteren?

Dit.

 

 

Ik was meteen verkocht.

Dus het is mogelijk, dat ik 3FM weer iets vaker laat staan, als deze plaat maar voorbij komt.

Enjoy foolks, enjoy.

Men neme:

MSN Messenger.

Een moeder die bijna net zo vaak online is als haar dochter.

Een gesprek over niks, wat uiteindelijk gaat over eten (zo moeder, zo dochter).

Een moeder die zegt dat ze zoervleis op het fornuis heeft staan.

Een dochter die via slinkse wijze zichzelf en haar lief uitnodigt om bij haar ouders te mogen eten.

 

Een afspraak om te gaan 'uiteten' bij mijn ouders is redelijk snel gemaakt.
En daar zaten we dan. Te smikkelen en te smullen van dit overheerlijke Limburgse zoervleis.

Het recept? Nah, vooruit:

 

500 gram runderlappen
300 ml azijn
300 ml water
3 blaadjes laurier
2 kruidnagels
30 gram boter
2 grote uien, in grove stukken
3 plakken ontbijtkoek, in stukjes
3 eetlepels appelstroop

Snijd het vlees in stukken van ca. 3 cm en doe die in een kom. Meng 300 mililiter water met de azijn en voeg de laurier en de kruidnagels toe. Voeg naar smaak (versgemalen) peper en zout toe. Giet de marinade over het vlees en laat het 24 uur marineren in de koelkast.
Neem het vlees uit de marinade, laat het goed uitlekken en dep het droog met keukenpapier. Bewaar de marinade.
Bak het vlees in enkele minuten rondom bruin in tweederde van de boter. Blus af door de marinade erover te gieten.
Bak de uien in de rest van de boter. Voeg ze als ze mooi bruin zijn bij het vlees.
Laat het vlees ongeveer 2 uur op laag vuur sudderen in de marinade. Schep van tijd tot tijd het schuim eraf.
Voeg, als het vlees gaar is, de ontbijtkoek toe om de saus te binden. Roer de stukjes goed door de marinade, tot een gladde saus ontstaat. Voeg de stroop toe en roer door de saus. Breng op smaak met (versgemalen) peper en zout. Voeg naar eigen smaak eventueel nog wat stroop toe.

Zoervleis wordt traditioneel geserveerd met appelmoes, patat en mayonaise.

En wat een begin van de avond vóór het begin van het vastelaovendseizoen.

Lekker zin Nicoleke, lekkere zin.
Beetje wazige foto, maar you get the drift.

 

Nooit, maar dan ook nóóit gedacht, dat ik een iPhone zakje zou kopen.

Ofwel, zo'n über suffe sok om je telefoon in te doen.

Echt. Ik vind het eigenlijk gewoon not done, zo'n ding.
Maar goed. Áls je er dan eentje koopt, dan wel meteen een lekker vrolijk sokje:

 

 

 

Hij is natuurlijk niet voor de mooi, maar voor de functionaliteit.

Ik wil namelijk niet dat er krasjes of viezigheid op/aan/in mijn beauty komen.

Of lipgloss. Of stukjes peperpunt. Of shag. Oh nee, ik rook niet.

Want ja, dat slingert allemaal in mijn tas.

Ik hád natuurlijk ook gewoon zo'n tasje voor aan mijn riem kunnen kopen.

Haha! Grapje natuurlijk. Klik.

Daar loopt toch niemand mee, ff serieus?!
Na goed. Dat dus.

"Misschien moet je dat boek eens lezen, wat ik twee jaar geleden heb gelezen. Als je niet weet of je kinderen wil is dat een verrekte handig boek hoor! En ook gewoon om eens te lezen. Niet verkeerd". Ik hoor het haar nog zeggen.

Vriendin Jennifer, alias moeder van Catootje.

We stonden in de rij voor een metro kaartje in de havenstad Rotterdam, enkele weken geleden. Aangezien de jongeman voor ons nogal aan het klungelen was, hadden wij ruim de tijd om hierover te kletsen en te discussiëren.

Bepakt en bezakt met onze trolley en weekendtassen ging het dus over kinderen.

Voor haar natuurlijk heel makkelijk. Ze heeft er inmiddels één.

En een pracht exemplaar ook nog. Een scheetje, dat is het.

Ik merk, dat als je bijna dertig bent, dat mensen die vraag steeds vaker gaan stellen.

Dat ik zelf nog in denial ben dat ik überhaupt dertig ga worden in januari, doet er voor die mensen niet toe. Zij drukken me bijna wekelijks, wel met de bekende neus op de feiten.

"Wanneer krijgen jij en je lief eigenlijk kinderen?".

Eerlijk is eerlijk. Ik kan die vraag niet meer horen.

En ik hoor 'm gemiddeld wel vijf keer per week.

Is het voor veel mensen zo vanzelfsprekend dat ze kinderen willen en ook gaan krijgen (het hele medische verhaal daar gelaten dat het ook allemaal lukt), ik ben niet zo iemand. Ik ben er niet mee bezig. Oké. Dat lieg ik.

Natuurlijk denk ik er wel eens over na. Over hoe het zal zijn. Over hoe het zal zijn over tien jaar als we ze niet hebben. Want ook dat is zeker een mogelijkheid natuurlijk.

Over hoe het zal zijn om het je ouders, vrienden en familie te vertellen dat je een kindje krijgt. Of niet.

Over hoe het is om nachten wakker te liggen, of niet. Over hoe je het financieel moet trekken, of niet. Over namen. Over dat iemand mij mama en lief papa noemt. Maar het is gewoon niet aan de orde.

En in de tussentijd, genieten wij lekker van Catootje. Zoals zaterdagmiddag.

Terwijl ze lekker bij mama in de draagzak hangt.

Terwijl ze lacht, soms een beetje huilt (want honger) en ook gewoon spuugt als het dwars zit.

 

 

[commercial break]

 

Dinsdagavond, een uurtje of zeven.

RTL Boulevard staat op en ik kijk met een half oog naar wat Humberto, Albert en zo'n blond ding te vertellen hebben. Mijn andere oog is gefocusd op mijn iPhone, waar ik mee Twitter en nog even wat logjes lees. Terwijl miss blondine aan de beurt is, ziet mijn oog iets leuks.

Een leuk kledingmerk wel te verstaan.

Als het om kleding gaat, ben ik een en al oor.

Omdat ik helaas niet heb kunnen verstaan hoe het merk heet, ben ik meteen gaan zoeken op internet. De website van RTL Boulevard kon me ook niet 1-2-3 helpen dus besloot ik een mail te sturen. Zo kwam ik woensdagmorgen in contact met de redactie van het gossip programma en sprak met een lieve mevrouw, genaamd Corine. Niet dat dat er toe doet, maar ik vond het wel een typische RTL Boulevard naam. Kweet niet waarom.

Ze wist me te vertellen dat ze al enorm veel reacties hadden gehad en dat het merk BOEJI heet. Een naam waar ik dus nog nooit eerder van gehoord had, jullie?

Wat Boeji doet, is kleding maken met en van gerecyceld materiaal, vooral zeil.

Kijk zelf maar: klik.
En ik ben fan. Ik vind het leuk.

Ik vind het kak,maar daar hou ik op z'n tijd wel van. Van kak.  

Niet poep-kak, maar kleding-kak.

Na wat research zag ik dat er wel winkels zijn die het merk verkopen.

Maar misschien moet ik ze eens mailen. Of ze niet een promotie-meisje nodig hebben die gratis en voor niks hun met laarzen, tassen, jassen en sjaals loopt?!

Lekker kek én kak door de straten van Roermond!

Een week lang alleen op de afdeling zitten, is me niet in de koude kleren gaan zitten. Ik werk nu een half jaar waar ik werk, maar ik voel me af en toe nog zó onnozel.

Zó onwetend over alles wat we hier doen.

Ik kom uit de bladen- en reclamewereld. En nu 'doe' ik teevee. En internet.

En verzin ik interactieve dingen voor op teevee, mobiele telefoons en internet.

Ik ben elke dag nog verbaasd over wat er al allemaal verzonnen is en ook bestaat.

Niet door ons, maar door de hele wereld die zich bezighoudt met teevee 'maken'.

Echt diep kan ik niet ingaan op wat ik doe, want ik snap het zelf nog maar half.

Maar goed. Ik zat deze week dus alleen. En mijn twee bazen waren allebei terug van vakantie en zaten dus vol met nieuwe ideëen die uitgevoerd moesten worden. Door mij. En door mij alleen. So help me God.

Ik schetste. Ik Photoshopte. Ik voerde alles uit. Ik werkte me het zweet in de naad.

Maar ik twijfel zó aan mezelf!

Doe ik het wel goed? Kan ik dit eigenlijk allemaal wel? Snap ik het wel snel genoeg?  

Ik heb totaal geen media achtergrond en heb geen kennis van html of what so ever. Kanalenlijsten, asx-bestanden, 0-kanalen en meer van dat soort.

Blegh. Ik baal daar zo van.  

Zoals ik laatst namelijk al zei, ik zeg vaak te snel "dat kan ik wel even maken".

Maar soms kan ik het gewoon (nog) niet. En dat vind ik erg.

Ik zie dat dan niet zozeer als een uitdaging maar meer als een tekortkoming in mijn kennis. Dus, u begrijpt; ik ben wel toe aan weekend.

Of weer zo'n weekendje weg, zou ook niet verkeerd zijn.

Maar voor nu neem ik genoegen met vanavond anderhalf uur trainen en morgen een uitgebreide lunch met vrienden. Mijn hoofd leeg maken en maandag opnieuw bluffen aan de slag.
Ja, en deze dag nog doorkomen. Dus menschen, log!

 

 

Vriendin Mandy gaf me een compliment afgelopen weekend.

Tenminste. Dat denk ik.

Hoewel. Als ik er over nadenk.

"...."

Dit kun je natuurlijk op allerlei manieren opvatten.

Maar, ik weet zeker dat ze het lief bedoelde.

Hoop ik.

Anders had ik haar bikini misschien af moeten pakken toen ze naakt, met een kilo klei op haar lichaam in de stoomkabine stond.

Maar ja. Das achteraf lullen hè?!

 

 

In gedachten lig ik nog regelmatig in het lavendel bad van Sanadome.

Of op de massagetafel bij de vrouw met de heerlijke handjes.

Misschien zelfs wel in de douche samen met het scrubzout.

En om nog even terug te komen op die massage; wat is dat lekker zeg!

Ik had het nog nooit gehad, een massage.

Ja, wel een in de privésfeer, maar daar zal ik hier geen details van prijsgeven.

Helaas waren er niet veel opties meer waar ik uit kon kiezen, zodat ik slechts een half uurtje bij de beste mevrouw op de tafel mocht liggen.

Met mijn gezicht in een gat en alleen een bikinibroekje aan lag ik te genieten.

Wat zeg ik? Te GENIETEN met hoofdletters.

Alles, maar dan ook echt álles was lekker. Het kneden, het duwen, de warme olie en de muziek die ik hoorde. Van die heerlijke pingel-pangel muziek. Met fluitende vogeltjes enzo. En een waterval met soms een lichte viool- en harpklank er doorheen.

Zo af en toe deed ik mijn ogen open en zag haar zwarte slofjes waar ze op liep onder me. Ze schuifelde van links naar rechts, van voor naar achteren.

Mijn rug, nek en armen werden gekneed en soepel gemaakt.

Totaly ontspannen kwam ik na een half uur overeind.

"Lekker hè meid? Je zat ook wel een beetje vast hoor!?", zei ze met haar lieve stem.

"Ja, ik voelde het, maar ik ben nu helemaal week!", kirde ik terwijl ik me weer aankleedde. Ze adviseerde me, als zijnde een goed werkend verkooppraatje, om het vaker te doen. Je moet jezelf af en toe verwennen, was haar motto.

"En niet alleen door te winkelen hoor!", sprak ze me streng toe. "Dat is ook goed voor een vrouw, maar een massage doet ook wonderen".

Ik lachte en bedankte haar voor de heerlijk dertig minuutjes.

Ik ben bang, dat ik er weer een (dure) hobby cq verslaving bij heb gekregen.

Goed. Het Nijmegen verhaal.

Twee dagen ben ik weg geweest. Of eigenlijk twee en een halve.

Want vrijdagmiddag vertrokken we, drie meiden en Bas richting Nijmegen cq Berg en Dal. Het voelt als een midweek.

Niet omdat het slopend was, maar omdat het zo relaaaaaaxd was.  

Het was lekker. Heerlijk. Zalig. Oh en ook nog fijn.

De auto was volgeladen om er een heerlijk weekendje van te maken.

We aten, dronken, shopten, zaten op terrasjes in de zon, slenterden door de straten van een gezellige studentenstad, liepen door het bos, genoten van de omgeving, snoven frisse herfstlucht op, speelden Truth or Dare, werden getrakteerd op een heuse striptease-act van gayfriend Bas (als gevolg van een Dare), hadden rimpelende handjes door het badderen in Sanadome, lagen op massagetafels, kregen een facial, werden besmeerd met modder en klei, liepen de hele zondag in badkleding en badjas. We dansten op wijlen Michael Jackson's muziek door de Sting, terwijl Bas zich liet aankleden door zijn drie personal shoppers. We haalden elkaar over om die dure jeans te kopen, want 'hij staat je écht super goed en soms moet je jezelf gewoon verwennen'. We lachten ons dood in het restaurant van het hotel, terwijl er een doodse stilte heerste.
Ik gaf mezelf complimentjes omdat ik helemaal blij was en ben met mijn chocolade bruine haar.
Ik gaf mijn lieve vriendinnetje Nina een kus omdat ik zo blij was dat ze er was.
Ik lachte me suf om vriendinnetje Mandy die er beeldig uitzag met mijn Björn Borg op haar hoofd (als gevolg van een Dare).
Tot slot reden we met Lady Gaga's nieuwste cd terug naar huis.

Moe, maar oh zo voldaan.

Moe en een paar honderd euro lichter en het was het allemaal waard.

Ja weet u. Zulke geweldige dagen kun je eigenlijk gewoon niet in woorden uitdrukken.

Die moet je beleven. Die moet je meemaken.

Ik had het nodig, er even tussenuit zijn.
En als u deze foto's ziet, snapt u dat ik er weer even tegen kan!

(Ja, deze zijn met toestemming geplaatst)



1. Roken doe je buiten. Het liefst op een Frans balkon.

2. Het gevolg van een 'Dare'.

3. Wederom, het gevolg van een 'Dare'.

 

De rest spreekt wel voor zich...

 

 

 

 

Een logje over mijn weekendje weg.

Met smerige details. En ranzige foto's. Nou. Dat volgt. Morgen.

Voor nu, mijn honest crap gedoe.

Want ik doe graag mee met de meute.

En ik ben gek op lijstjes, as you all know.

Komt ie:

 

1. Ik kijk vaak en heel dwangmatig naar mijn telefoon of ik smsjes of mail binnen heb. Ook al is er geen geluidje voor deze melding geweest, toch kijk ik er vaker op of ik niks gemist heb.
2. Ik moet, als ik ga slapen, altijd eerst op mijn rechterzij liggen alvorens ik omdraai naar mijn linker- en slaapzij. Doe ik dit niet, val ik ook niet in slaap. Tenzij ik iets gedronken heb, dan slaap ik volgens mij nog als ik op de kop hang.
3. Ik pulk. Aan alles. Het liefste aan korstjes en velletjes die loszitten aan mijn lippen. Het is een vieze gewoonte, maar het geeft me gewoon een kick. Ik vind het lekker.
   
4. Ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde. Als ik ergens mee zit of ik heb het moeilijk, of gewoon zomaar out of the blue, denk ik wel eens een 'teken' te zien waardoor ik een rustig gevoel krijg.
5. Ik heb last van claustrofobie. Niet zeer ernstig, maar wel in matige vorm. Wel probeer ik zo vaak mogelijk de confrontatie aan te gaan, maar ik zoek altijd naar uitgangen en manieren om uit een ruimte te komen. Ik moet echt op mijn ademhaling letten anders ga ik hyperventileren.
   
6. Ik heb door punt 5 ook last van vliegangst. Ook niet zeer ernstig, want ik realiseer me ook wel dat als ik niet vlieg, ik nergens kom. Maar het gegeven dat ik er niet uit kan wanneer ik wil, maakt me onrustig. De angst van neerstorten heb ik eigenlijk niet.
7. Ik zette vroeger heel vaak het pak hagelslag/vlokken aan mijn mond, om vervolgens een choco-shot te krijgen. We hebben al heel lang geen hagelslag/vlokken meer in huis, dus het behoort tot de verleden tijd.
8. Ik ben heel bang om mijn ouders te verliezen. Ik kan er wel eens te lang bij stil staan dat het toch ooit gaat gebeuren en dan kan ik in een lichte paniek raken. Na een potje brullen, of mezelf streng toespreken gaat het wel weer.
9. Ik zeg wel eens dat ik iets kan, terwijl het niet zo is. En dan bedoel ik het werk gerelateerd. Vervolgens doe ik mijn uiterste best om het voor elkaar te krijgen, wat eigenlijk vaak ook nog lukt.
10. Ik heb bij het kerkkoor gezongen. Ja. Echt. En dan op zondagmorgen de mis. De repetities vond ik echt super. Ik stond namelijk altijd naast twee meisjes die zó mooi konden zingen. Angelica en Sanne. Zij waren echte sterren. Ik probeerde altijd met hun mee te doen, wat natuurlijk nergens op sloeg, want ik kon helemaal niet zingen. Als ik nu wel eens in de kerk kom, voor een begrafenis of whatever, dan kan ik bijna alles letterlijk meezingen en/of mee lullen met de pastoor.
    

Zo.

Nu kunnen jullie gaan lachen.
En ik gaan vergaderen. En druk doen.

Want ik ben totally by myself deze week op het werk.

So far voor mijn zen-weekendje!

 

 

Vandaag vieren we.

En niet zomaar iets. Nee, nee.

Vandaag lieve, lieve Leute; log ik één jaar!

Dus wat doe je dan behalve heul veul taart eten en kadootjes in ontvangst nemen?
Juist. Dan bedank ik jullie.

Omdat jullie mijn verhaaltjes lezen.

Omdat jullie het (hoop ik) gezellig vinden hier en dus ook regelmatig terugkomen.

Omdat ik bij jullie mijn verhaal kwijt kan.

Al dan niet zinnig of onzinnig.

Eén jaar geleden ging ik overstag. Door haar. De goddess of internet.

Ik las haar al een tijd en was verslaafd geworden aan de wereld die weblog heet.

"Begin toch zelf ook een log, mens!", zei ze een keer tegen me.

Ja en dan doe ik dat toch gewoon?!

En nu, één jaar later, vind ik het heerlijk dat ik in deze wereld zit.

Jullie reacties, de vele ontmoetingen die ik al met mede-loggers gehad heb en ik durf zelfs te zeggen dat er vriendschappen zijn ontstaan.

En vooral de kadootjes en kaarten niet te vergeten, die ik al heb mogen ontvangen.

Maar waar het gewoon allemaal om draait, is dat ik het lekker vind.

Schrijven, lezen en reacties geven en ontvangen.

Oh. En om het te vieren ben ik drie dagen weg.

Hier naartoe. Klik.

Woei!

Edit:

 

 

Als ik thuiskom na het werk wil ik direct vertellen aan lief hoe mijn dag was.

Lief roert in een pannetje en een keteltje, schept wat in de braadpan en rammelt met bestek. Ondertussen gooi ik mijn laarzen uit, trek ik wat makkelijks aan en schud schenk wat te drinken in.

Ja. Ik trek wat makkelijks aan als ik thuiskom.

Mijn joggingbroek en een lekker vest of trui. Het liefste met capuchon.

Vreselijk sexy ben ik voor mijn lief als ik thuis ben.

Vervolgens eten we op de Viva en de Flair. Dat wil zeggen, deze dienen als placemat.

We hebben ook wel placemats. Hele mooie zelfs, van LifeStyle.

Maar die gebruiken we eigenlijk alleen als we aan de eettafel eten.  

En dat gebeurt nu eenmaal niet elke dag in huize Nicolekebolleke.

Nee. Echt niet.

Ik weet dat dit dieet-technisch gezien niet echt slim is; op de bank met de teevee aan (Oh, met de teevee aan!) het avondeten nuttigen. Maar, het gebeurd.

We scheppen ons eten in de keuken op en verplaatsen ons richting living.
*proest*

Wij vinden het wel lekker zo.

We zitten tegenover elkaar en zien elkaar dus, net zo goed als dat we aan tafel zouden zitten. Alleen hebben we nu het bord op schoot en niet op tafel.

We bekijken de perikelen in Oakdale, volgen het nieuws en kletsen ondertussen over onze dag.

Toetje of niet is meestal de volgende kwestie.

Ik toet niet, lief meestal wel. Ben niet zo van de toetjes.

En als we dan een beetje uitgebuikt hebben is het alweer tijd om alle gemaakte rotzooi in de keuken af te wassen en op te ruimen.

Wanneer de keuken weer spik en span is gaan we over tot het avondprogramma.

Uiteraard, is dit niet elke avond hetzelfde.

Ik kan hier enkele opties neerzetten, maar dit moet niet een té lang logje worden.

Gisteren, in mijn middagpauze, liep ik even de Kruidvat binnen.

Ik pakte twee pakjes gezichtsreinigingsdoekjes (wow, wat een woord!), mascara en een zakje dropjes. Ik snuffelde nog wat in de gang 'rommel voor een paar cent' en keek of er wellicht wat leuke hebbedingetjes lagen. Van die onnodige spullen die je koopt omdat ze goedkoop zijn, maar toch nooit gebruikt. Ook lagen er al zakken met chocolade muntjes, chocolade sigaretten (wie heeft dát ooit verzonnen) en kerstklokjes van chocola.

Chocola in overvloed dus.

Maar, held als ik ben, liep ik dat straal voorbij.

Mijn ogen waren namelijk gericht op het parfum-schap.

Ik vertelde een tijdje terug al eens dat mijn favoriete parfum uit de 'collectie' gehaald is. Onbegrijpelijk, want rotzooi als L'eau D'issey staat al honderd jaar in de winkels en niemand wil die troep toch dragen?

Mijn favoriete geurtje, Sensi van Georgio Armani, is niet meer.

En ik heb nog de stille hoop, dat ik 'm ergens tegenkom. In bijvoorbeeld de schappen van een Kruidvat of whatever. Die vergeten zijn het geurtje uit de handel te halen. Die hem voor de helft van de helft aanprijzen. En dat ik dan alle flessen koop, zodat ik tot mijn vijfentachtigste naar Sensi ruik. Zoals mijn moeder al jaaaaaren naar Trésor ruikt.

Goed. Lang verhaal kort.

Ik struinde het schap af en rook. Ik rook aan een flesje van Replay.

Geen idee meer hoe hij heet, maar ik was verkocht.

Ik durfde het geurtje bíjna mijn nieuwe favoriet te noemen.

Nog niet voor de volle honderd procent ben ik overtuigd.

Daarom heb ik nu een monstertje in mijn tas. Zodat ik af en toe kan sniffelen.

Zodat we elkaar kunnen leren kennen. En aan elkaar gewend raken.

In de tussentijd, maakte ik van mezelf een waterverf portret.  

Want dat kan, als je kijkt op de website van het Replay geurtje.

Misschien dat juist zoiets me wel over de streep trekt.

 

 

 

 

 

En als je jezelf dan toch de 'zit'-koningin mag noemen, mág ja, want oh oh oh wat is dat een eer, dan kunnen anderen ergernissen er nog wel bij.
Ik ga er eventjes één uitlichten: de poetsvrouw.

Nu heb ik het niet over de poetsvrouw thuis, want dat zou betekenen dat ik mijn eigenste lief én als vrouw beschouw én ik heel minderwaardig over zijn huishoudelijke kwaliteiten log.
Nee. De poetsvrouw van het werk. Daar heb ik het over.

Laat ik positief beginnen met het feit dat ik blij ben dat ze bestaat.

Want, ze poetst. Zoals een echte poetsvrouw betaamt.

Alleen, poetst ze íets te intensief.  

Kan dat? Ja. Dat kan dus.

Elke morgen, want ze komt elke dag poetsen, moet ik mijn bureau herindelen.

Mijn mighty mouse (de kenners weten wat ik bedoel), het toetsenbord, mijn zoetjes, de twee USB stickjes, mijn pennen en schrijfblok liggen elke morgen weer helemaal op een hoop en door elkaar heen. Ik ben de eerste vijf minuten bezig met het uit de knoop halen van alle kabels en met het zoeken naar alles wat ik tussen half negen en vijf nodig heb.

Ook de doosjes dropjes en zakjes zuurtjes die hier geregeld staan/liggen, zijn vaak op een andere plek terug te vinden en vaak ook leger dan toen we de dag ervoor naar huis gingen.

Om over de inhoud van de koelkast maar te zwijgen.
Alhoewel. Ik ben nu toch bezig.

Ze kijkt dus ook in de koelkast en gooit eten weg of eet het op. Eén van de twee.

Al loopt het bijna vanzelf de koelkast uit, dan bepaal ik nog altijd zelf of het weg moet of niet.

Zo had mijn collega afgelopen vrijdag broodbeleg gekocht en kocht in de pauze verse broodjes.

Weg beleg!  

Ja. Call me een zeikerd vandaag, maar ik kan hier heel slecht tegen.

We hebben zojuist dan ook contact opgenomen met het poetsbedrijf.

Er wordt werk van gemaakt!

Zo.

Na alle commotie, ga ik maar aan de slag.

Er moet tenslotte gewerkt worden.

 

 

Wanneer ben je eigenlijk puber-af?

Wanneer is die pubertijd eigenlijk voorbij?
Vanaf je achtiende toch? Als je zogenaamd volwassen wordt genoemd.

Als je je rijbewijs mag gaan halen.

Als je legaal alcoholische versnaperingen tot je mag nemen.

Als je opeens in allerlei discotheken binnen mag.

Als je seksuele handelingen met eveneens volwassenen mag ondergaan zonder dat dit een strafbaar feit genoemd kan en mag worden.

Dus. Als ik even een heel klein, simpel rekensommetje maak,... dan is dat bij mij nu bijna twaalf jaar geleden dat ik me dus geen puber meer hoef te noemen.

In die tussentijd ben ik zogenaamd een volwassen vrouw geworden die verantwoordelijkheden neemt en draagt. Die een serieuze relatie heeft en al zo'n acht jaar als werkende vrouw door het leven gaat.

Die kan koken, wassen en strijken. Kán hè.

Of ik het doe is een ander verhaal.

Die haar rijbewijs al bijna negen jaar heeft en in die tijd slechts twee verkeersboetes heeft gehad.

Of waren het er toch drie of vier?

Die vriendinnen heeft die kinderen hebben. Dan ben je toch serieus volwassen?

En was het niet zo, dat je vanaf je vijfentwintigste weer begint af te takelen?

Dat het verval dan zou beginnen?

Dat je rimpels krijgt en de zwaartekracht zijn tol zou eisen?

Waarom? Waarom?!?

WAAROM KRIJG IK DAN OPEENS WEER EEN TRILJOEN JEUGDPUISTJES???

 

(...)

Zo'n zeven weken geleden mailde ik verschillende mensen.

Niet zomaar willekeurig wat mensen.

Niet dat ik gewoon maar wat emailadressen verzon en die mensen een mail stuurde.

Nee. Ik mailde wat mensen die mij ook echt kennen.

De één wat beter dan de ander, maar dat maakte niets uit.

Het was namelijk een vraag over uiterlijk. En dan maakt het niet veel uit of je mij heel goed kent.

De vraag was namelijk: blond of bruin.

Ik stuurde twee foto's mee, om ze vervolgens een keuze te maken.

Moest ik blond blijven, of weer een brunette worden.

"Blond. Dan ben je meer babe", mailde mijn vriendinnetje N.

"Blond. Dat is zachter", mailde mijn mamsje.

"Bruin. Lekker krachtig en warm voor het najaar", kreeg ik ook nog van iemand.

En eigenlijk, eigenlijk hebben ze ook wel allemaal gelijk.

Ik vind het allebei mooi, om eerlijk te zijn.

En heb ik het één, wil ik het ander. Zo werkt dat toch met alles?

Ik wil namelijk ook krullen, want die heb ik niet.

Maar. Over een paar dagen zit ik dus weer in die stoel.

En de twijfel begint alweer toe te slaan. Blond of bruin.

Ik heb geen idee of ik me wat aantrek van jullie. Eerlijk gezegd denk ik van niet.

Maar ik vraag het lekker toch: blond blijven, of brunette worden?

 

 

 

 

Heerlijk. Ik zit alleen thuis. En soms vind ik dat gewoon lekker.

iTunes speelt mijn favoriete liedjes.

Van Adele's Hometown Glory (eigenlijk vind ik haar hele album nog steeds te gek) tot aan golden oldies van The Commodores, Jamiroquai en Massive Attack.

Lief is de auto een wasbeurt aan het geven en even op de koffie bij zijn ouders.

Ik heb mijn zaterdagochtend ritueel achter de rug; uitgebreid douchen, nageltjes bijgeknipt en gelakt, alles geschoren waar ik geen haargroei wil, een maskertje in mijn haar gesmeerd en mezelf van top tot teen ingesmeerd met bodylotion.

Dit doe ik overigens elke dag, maar meestal met de Franse slag.

En dan het liefste met bodylotion van Zwitsal. Die ruikt zó lekker! En dat is trouwens ook de enige bodylotion waar ik tegen kan. Van bijna alle andere krijg ik jeuk en uitslag.

En ik geniet hier dus echt ontzettend van. Van dat momentje alleen.

Lekker frutselen en rustig worden van een week werken.

Zometeen, als lief weer thuis is, wandelen we richting de stad, waar we bijna elke zaterdagmiddag samen lunchen (van uitgebreid tot snel een broodje op de vuist).

We wandelen dan eventjes het centrum van ons altijd bruisende *kuch* Roermond door om wat kleine boodschapjes te doen. Of om gewoon even te wandelen en te kletsen.

Uiteindelijk gaan we dan altijd onze stamkroeg binnen waar we altijd wel vrienden treffen.

Dat vind ik zo heerlijk. Dat je gewoon weet, dat er altijd wel iemand is.

Koffie, thee en als er 'savonds niet gesport hoeft te worden ook wel wat biertjes en wijn worden er dan gedronken. Lekker kneuterig, maar ik vind het echt genieten.

Over een uurtje gaan we die kant op.  

Ik hoop dat jullie ook allemaal een mooie zaterdag hebben.

Oke. Nog even één van mijn all time favourites, die ik graag een keer live hoop te zien:

 

 

"Je moet gewoon buikspieroefeningen doen. Thuis. Elke dag."

Dat zei de wijze man, alias mijn lief laatst tegen een vriend.
Deze vriend is sinds kort weer begonnen met sporten in de vorm van handbal.

Alleen, hij is ietwat te zwaar en moet afvallen.

Dus met één keer in de week trainen komt ie er niet.

Gelukkig weet ie dat zelf ook en schrijf ik hier nu niets nieuws.

"Maar hoeveel dan?", zei vriend tegen lief.

"Nou ja, een stuk of honderd buikspieroefeningen ofzo."

Ik hoorde hem slikken en zijn ogen gingen wat wijder open.

"Hónderd?? Dat ga ik nooit redden!", zei vriend verbaasd.

"Nee, nu niet nee. Maar je moet ergens beginnen natuurlijk", ze lief stellig.

"Begin gewoon met dertig", vervolgde lief. "En dan bouw je het elke week op. Voor je het weet kun je er honderd achter elkaar".  

Hij slikte nogmaals, maar gaf lief gelijk.

Ergens moet een begin zijn en binnen no time zou hij de trotse bezitter zijn van een strakke buik. Met blokjes. Nou, oké. Dat misschien nog niet, maar strak in elk geval.

En ik? Ik kon het alleen maar beamen. Ik was het volledig met lief eens.

Eenmaal thuis, klaar om te gaan douchen dacht ik meteen weer aan dat gesprek.

De woorden van lief galmden nog na in mijn gedachten.

"Begin gewoon met dertig".

En ik ging op mijn rug liggen, benen in de lucht, gekruisd.

'Buikspierde' tot ik niet meer kon. De eerste keer kwam ik tot vijfendertig.

De tweede keer tot zesentwintig. Gemiddeld dertig dus.

Oké. Vanaf nu elke dag dertig. De week erna doen we er vijf bij en dan zien we wel.

Mijn lief. Mijn personal coach.

Ha! Wacht maar... in de zomer trek ik mijn naveltruitje weer uit de kast!

 

 

[klaag modus aan]

 

Is te doen. Drie mogelijkheden, niet al te lastig.

"U heeft gekozen voor optie drie. U krijgt nu vijf mogelijkheden te horen waaruit u kunt kiezen".

 

Oke. Even goed opletten welke ik moet hebben.

Die stem ken ik trouwens. Is die niet van de Nutella reclame?

 

 "U heeft gekozen voor optie één. U krijgt nu drie mogelijkheden te horen waaruit u kunt kiezen".

Mein lieber Herr! Hoeveel opties hebben ze daar?

 "U heeft gekozen voor optie twee. U krijgt nu twee mogelijkheden te horen waaruit u kunt kiezen".

 

Zucht.

 

 "Al onze medewerkers zijn in gesprek. Probeer het op een later tijdstip nog eens. De verbinding wordt nú verbroken."

Kijk. En dáár kan ik dus niet tegen he?! Moet je eerst uit allerlei opties kiezen, hebben ze niet genoeg mensen in dienst om je te helpen. Alsof ik dit hele 'riedeltje' keer op keer ga herhalen om er telkens achter te komen dat 'al onze medewerkers in gesprek zijn'!

Tssss. Het wordt er niet leuker op bij de Belastingdienst.

En zéker niet makkelijker!

 

 

Eergisteren was er dus de mis en de crematie van de vader van een vriend van ons.

Niemands favoriete bezigheid, dit soort gelegenheden, maar het hoort erbij.

Zoals de Chilleense Colombiaanse pastoor ook zei: "Afscheid nemen doet pijn, maar kan ook mooi zijn".

En laten we het eens even hebben over deze beste man.

Een vrolijkerd, deze Christen. Een man die de mis zeker niet standaard maakte.

Hij gaf er zijn eigen twist aan en hoewel ik eerst nog dacht dat hij dat niet kon maken, om zo jolig te doen bij zo'n gebeurtenis, heb ik mijn mening toch wat bij moeten stellen.

Het is niet zo dat het een one men show werd, maar wel heel persoonlijk.

Omdat de overledene bij de Fortis bank had gewerkt, zijn hele leven onderhand, werden er veel links gelegd tussen Bijbelse teksten en zijn carrière.

Zelfs een grapje over de DSB Bank werd niet geschuwd door de beste man.

Ook het feit dat hij op bedrijfsfeestjes altijd te vinden was waar de bitterballen waren, werd onthouden door de kerkleider en later in één van zijn preken naar voren gehaald.

Mooi, vond ik.  

Belachelijk, vond een ander.

"Als u geen Christen bent, wil ik vragen géén hostie te komen halen. Dit is namelijk het symbolische lichaam van Christus en wij nemen dit uiterst serieus. Blijf dus alstublieft zitten, mocht u hier niet in geloven."

Een beetje verbaasd was ik wel, door deze uitspraak. Wel eerlijk.

Het toverde in elk geval een kleine glimlach op een ieders gezicht.

Natuurlijk is een begrafenismis een uiterst serieuze zaak, maar dat wil niet zeggen dat het standaard moet zijn. Over een aantal jaar herinnert niemand zich een 'normale' mis, maar deze zal nog lang herinnert blijven.

Net zoals iemand niet standaard, maar elk individu speciaal is.

 

 

Bruxisme. Dat heb ik. Of ik doe het eigenlijk.

Ook wel tandenknarsen genoemd. Eigenlijk al van kinds af aan.

Zelf ben ik er nog niet achter wanneer ik dit wel en wanneer ik dit niet doe.

Ik dacht eerst, als ik wat gedronken heb. Maar aangezien ik al knars sinds ik überhaupt tanden heb, lijkt me dit niet de enige reden wanneer ik het irritante geluidje produceer.

Zelf heb ik er geen last van. Ik slaap tenslotte.

En vast. Menschen, ik slaap vast.

Kunt u zich de aardbeving van 1992 nog herinneren? Nou, ik niet.

Ik sliep namelijk. Vond het waarschijnlijk fijn dat de wereld een beetje wiebelde.

Dat heb ik overigens nog steeds, zo merkte ik laatst in de trein.

Als het wiebelt, val ik zo in slaap.

Ook vroeger in de auto, opweg naar mijn oma.

Ze woonde slechts een paar kilometer verderop, maar aan het eind van de straat had ik mijn ogen al dicht. Lekker een tukkie doen.

Dat mijn spulletjes rondgeslingerd werden tijdens de aardbeving in mijn slaapkamer, maakte mij niet wakker. Pas toen mijn broer me 'smorgens kwam vertellen dat er die nacht een flinke aardbeving was geweest en ik het op teevee zag, realiseerde ik me dat ik écht vast sliep.

Een paar jaar later verhuisde ik naar de zolder, omdat ik dan een grotere kamer zou krijgen.

Terwijl mijn ouders beneden naar teevee keken en ik lag te pitten, hoorden ze mijn tandjes over elkaar heen schuiven. Zó hard!

Gelukkig zijn mijn tanden nooit afgebroken of wat dan ook.

Ik heb zelfs geen gaatjes, dus mijn gebit is geloof ik wel sterk te noemen.

Lief heeft er ook af en toe last van, van mijn geknars.

Dan duwt ie tegen me aan en zegt "hey, hou eens op!".

Wat ik dan uiteraard, gehoorzaam als ik ben, doe.

Maar de laatste tijd heb ik last. Van mijn kaken.

Ik lag die link nooit, dat het met het knarsen te maken kan hebben.

Ik weet niet of iemand tips heeft om er vanaf te komen?

Misschien moet ik wel gewoon een kunstgebitje nemen.